"อะไรนะ"
หลิวเจิ้นกั๋วนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าคำว่า "เธอ" ที่เจียงเชอพูดถึงนั้นหมายถึงใคร
"ผมบอกว่า แฟนผมอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงต้า"
เจียงเชอมองตาหลิวเจิ้นกั๋ว พูดทีละคำอย่างชัดเจน "ผลการเรียนเธอดีมาก มหาวิทยาลัยจิงต้าสำหรับเธอคือเรื่องชิลๆ"
"ผมไม่อยากคบกันไกล พี่ตกลงกับเธอไว้แล้วว่าจะอยู่ข้างๆ เธอตลอด เป็นดวงตาให้เธอ เป็นไม้เท้าให้เธอ"
"เธอไปไหน ผมจะไปด้วย"
ภายในรถเงียบลงทันที
ทหารองครักษ์ที่นั่งขับรถแถวหน้ามองผ่านกระจกหลัง พลางหันไปมองเจียงเชอด้วยความแปลกใจ
ยุคนี้ เด็กหนุ่มที่ยอมทุ่มเทเพื่อความรักขนาดนี้หากินยากแล้วนะ
หลิวเจิ้นกั๋วจ้องเจียงเชออยู่นาน เจียงเชอก็ไม่หลบสายตา ยอมให้อีกฝ่ายมองอย่างเปิดเผย สายตาแน่วแน่มองกลับไป
นานที หลิวเจิ้นกั๋วถึงจะค่อยๆ ยิ้มกว้างออกมา เสียงหัวเราะกังวานและสดใส
"ฮ่าๆๆๆ—"
"ไอ้หนู!" เขายกมือขึ้นตบไหล่เจียงเชออย่างแรง "เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ!"
"คุณเจียงคนขี้ขลาดนั่น ถ้าสมัยนั้นมีความกล้าครึ่งหนึ่งของแก ก็ไม่ถึงกับ..."
พูดไปได้ครึ่งประโยค หลิวเจิ้นกั๋วดูเหมือนจะนึกอะไรได้ จึงหยุดคำพูดไว้
แต่เจียงเชอกลับถูกทำให้อยากรู้ขึ้นมาแล้ว พอเห็นหลิวเจิ้นกั๋วไม่พูดต่อ ก็อดถามไม่ได้ "ไม่ถึงกับอะไรเหรอ"
"อ๋อ ไม่มีอะไร" หลิวเจิ้นกั๋วโบกมือ หัวเราะแห้งๆ "เรื่องเก่าๆ เน่าๆ ไม่ต้องพูดถึงหรอก"
"แต่ถ้าเป็นเพราะแฟนแล้วล่ะก็ เหตุผลนี้ก็ฟังดูเข้าท่าอยู่นะ"