“คนขับ เร็วกว่านี้อีกหน่อย!” เหอจิ้นซินตะโกน
“พ่อหนุ่ม รีบขนาดนี้ ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือ?” คนขับเหลือบมองเหอจิ้นซิน
“เมียผมป่วย รอให้ผมกลับไปช่วยชีวิตอยู่!” เหอจิ้นซินตะโกนตอบเสียงดังอีกครั้ง
“เรื่องช่วยชีวิตเหรอ? งั้นไม่ต้องห่วง ฉันจะพาไปส่งก่อนฟ้ามืดแน่นอน ระยะทางแค่ร้อยกว่ากิโลเมตร สบายมาก” พอคนขับได้ยินว่ามีคนป่วย ก็รีบรับคำแล้วเหยียบคันเร่งแรงกว่าเดิม
“ขอบคุณครับ” เหอจิ้นซินกล่าวขอบคุณ แต่แผ่นหลังยังเกร็งแน่นไม่คลาย
คำพูดเหล่านั้นที่เขาได้ยินยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า สำหรับคนอื่นอาจเป็นเรื่องในชาติก่อน แต่สำหรับเหอจิ้นซิน มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
เพราะแค่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็ย้อนกลับมาที่บ่อทรายแล้ว
“ถ้าตื่นขึ้นมาข้างชิงชิงก็คงดี” เหอจิ้นซินอดพึมพำเบา ๆ ไม่ได้
เวลาคนเราเครียดและกระวนกระวายอย่างหนัก จะรู้สึกว่าเวลาผ่านไปทั้งเร็วทั้งช้า ตอนนี้เหอจิ้นซินกำลังรู้สึกแบบนั้น
เดี๋ยวก็กลัวว่าเวลาที่คนพวกนั้นในชาติก่อนบอกว่าชิงชิงตายจะเป็นเรื่องโกหก เดี๋ยวก็คิดว่ากลับถึงบ้านแล้วจะพาหลินชิงชิงไปโรงพยาบาลอย่างไร
เพิ่งหกโมงเย็น ฟ้าก็มืดลงแล้ว
“ถึงแล้ว” พอคนขับบอกว่าถึง เหอจิ้นซินก็ล้วงธนบัตรใบใหญ่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาทันที แล้วรีบกระโดดลงจากรถ
“ขอบคุณครับ” เสียงขอบคุณของเหอจิ้นซินดังขึ้นตอนคนขับเพิ่งหยิบธนบัตรใบนั้นขึ้นมา
บ้านตระกูลเหอไม่ได้อยู่ในตัวอำเภอ แต่อยู่ที่หมู่บ้านเหอ ซึ่งห่างจากตัวอำเภอ 7 กิโลเมตร
ทว่าถนนช่วงนี้ไม่ได้มีรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเหมือนในยุคหลัง ทุกคนต้องเดินกันเอง พอลงจากรถ เหอจิ้นซินก็วิ่งตรงกลับบ้านทันที
ฟ้าเริ่มมืด บ้านริมทางจากที่เคยเป็นบ้านชั้นเดียวหลังเล็กก่อปูน ก็เปลี่ยนเป็นบ้านผนังดินเหลืองมุงหญ้า ถนนดินที่อัดแน่นเรียบเสมอกันค่อย ๆ กลายเป็นหลุมเป็นบ่อ แต่เหอจิ้นซินก็ยังไม่หยุด วิ่งสุดฝีเท้า!
“เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีก!” ในหัวเหอจิ้นซินมีเพียงความคิดนี้
แม้จะผ่านมาหลายสิบปีแล้วนับจากครั้งสุดท้ายที่เหอจิ้นซินกลับมาหมู่บ้านนี้ แต่เขาก็ไม่เคยลืมเส้นทางสายนี้เลยสักวัน
“ปัง!”
ด้วยแรงฮึดที่ติดตัวกลับมาจากชาติก่อน เหอจิ้นซินพุ่งรวดเดียวผ่านประตูไม้ที่คุ้นเคยจนขึ้นใจ
ประตูไม้ถูกผลักเปิดอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น!
เวลานั้นในหมู่บ้านไม่มีไฟถนนและไม่มีความบันเทิง พอฟ้ามืด ทุกคนก็กลับบ้านกันหมด
ตระกูลเหอมีพี่น้องสามคน นอกจากพี่ชายคนโตที่ตายไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ตอนนี้ก็เหลือแค่เหอจิ้นซินกับเหอจิ้นเป่า ผู้ที่ชาติก่อนถูกเขาลากไปตายด้วยกัน
พี่ชายคนโตของตระกูลเหอชื่อเหอจิ้นสี่ หลังโตเป็นผู้ใหญ่และแต่งงานแล้วก็เสียชีวิตไป ดังนั้นบ้านตระกูลเหอ รวมพ่อแม่เฒ่าแล้วจึงมีบ้านหลักอยู่สามหลัง
บ้านทั้งสามเรียงเป็นแนวยาวอยู่ริมถนนในหมู่บ้าน ด้านหลังเป็นภูเขา
บ้านที่อยู่ใกล้ภูเขาที่สุดไม่ใช่บ้านหลัก แต่เป็นห้องที่ดัดแปลงจากโรงเก็บฟืนด้วยการก่อผนังเพิ่มสองด้าน พี่สะใภ้ใหญ่ซึ่งสามีเสียชีวิตแล้วเป็นคนอาศัยอยู่
เหอจิ้นซินกับภรรยาอาศัยอยู่ในบ้านหลักหลังเล็กที่สุด ติดกับห้องที่ดัดแปลงจากโรงเก็บฟืนนั้น
เหอจิ้นซินเข้ามาทางประตูหน้าบ้าน เสียงผลักประตูดังเกินไป บ้านหลังกลางกับบ้านหลักด้านข้างจึงเปิดหน้าต่างชะโงกออกมาพร้อมกันแทบจะทันที
แต่ไม่มีใครพูดอะไร ต่างจ้องมองลานบ้านอันมืดมิดอยู่เช่นนั้น
“ชิงชิง” ตอนนี้เหอจิ้นซินไม่มีอารมณ์จะไปคิดบัญชีกับคนพวกนั้น ในหัวมีแต่ภรรยากับลูก!
ห้องไม่ใหญ่ ข้างผนังวางเตียงไม้สองคนไว้หลังหนึ่ง ผ้าปูเตียงสีแดงลายดอกโบตั๋นที่ปูอยู่บนเตียงดูซีดเหลืองภายใต้แสงไฟสีเหลืองหม่นจากตะเกียงครอบ
เพราะใช้มาตั้งแต่แต่งงานจนถึงตอนนี้
มีคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่บนเตียง เธอสวมเสื้อคอกลิ่นสีเทาอมฟ้า พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็หันมาทางประตู
เหอจิ้นซินอาศัยแสงสลัวจากตะเกียงครอบมองไป ใบหน้าของเธอเล็กมาก ผมดำปนเหลืองแห้งซึ่งเป็นอาการขาดสารอาหาร แต่ไม่ได้ทำให้ความงามของเธอลดลงแม้แต่น้อย
ใบหน้าซีดขาวมีคราบน้ำตา ดวงตาที่ชุ่มน้ำตายิ่งดูดำเป็นประกาย ริมฝีปากถูกเธอกัดจนแดงเหมือนเลือด ประกอบกับขนตาที่สั่นไหว ทำให้คนมองแทบละสายตาไม่ได้
“ชิงชิง ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล” เหอจิ้นซินก้าวพรวดเข้าไป ประคองคนบนเตียงให้ลุกขึ้น
“จิ้นซิน อาซิน ใช่คุณหรือเปล่า?” หลินชิงชิงเงยหน้ามอง เสียงแผ่วพร่า
“ผมเอง ผมกลับมาแล้ว” เหอจิ้นซินพูดเสียงหนักแน่น
“กลับมาก็ดีแล้ว ลูกคนเล็กอยู่กับพี่สะใภ้ ฉันปวดมาก...” หลินชิงชิงพูดเสียงเบา แต่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเหอจิ้นซินขัดขึ้น
“ผมจะแบกคุณไป ตอนนี้เลย” เหอจิ้นซินหันหลังย่อตัวลง ไม่มีทีท่าว่าจะเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว แล้วแบกหลินชิงชิงขึ้นหลังทันที
“ฉัน...ไม่เป็นไร” ศีรษะของหลินชิงชิงพิงอยู่บนบ่าของเขา เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ชิงชิง อย่าหลับนะ ผมกลับมาแล้ว ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล คุณต้องหายดีแน่”
“อืม ไม่หลับ...”
“ชิงชิง ไปกันเถอะ”
เหอจิ้นซินแทบจะพุ่งออกจากห้อง ในจังหวะที่ก้าวพ้นประตู หางตาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งจูงเด็กหญิงยืนอยู่ในความมืด
“รีบไปเถอะ เสี่ยวอวี้ฉันดูแลเอง” ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใสและหนักแน่น ก่อนเหอจิ้นซินจะทันได้เอ่ยปาก
เหอจิ้นซินไม่มีเวลาตอบด้วยซ้ำ แบกคนบนหลังพุ่งออกจากบ้านไป ทิ้งบ้านตระกูลเหอไว้เบื้องหลัง
พอแบกขึ้นหลัง เหอจิ้นซินถึงได้รู้ว่าร่างบนหลังเบาหวิวและเจ็บปวดเพียงใด ตอนนี้หลินชิงชิงกำลังสั่นเทาอยู่บนหลังเขาโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจข้างหูก็แผ่วเบาเหลือเกิน
“ชิงชิง อย่าหลับนะ อีกเดี๋ยวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว”
“ห้ามหลับ เข้าใจไหม?”
“ชิงชิง หลินชิงชิง ลืมตาสิ”
เหอจิ้นซินวิ่งมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล พลางตะโกนคุยกับหลินชิงชิงที่อยู่บนหลัง
หลินชิงชิงตอบรับเป็นครั้งคราวเท่านั้น แต่เหอจิ้นซินไม่กล้าหยุดพูด คอยยื้อไม่ให้เธอหมดสติไปตลอด
พื้นรองเท้าผ้าบาง ๆ เหยียบลงบนถนนดินเหลืองที่ขรุขระจนฝ่าเท้าเจ็บระบม ก่อนหน้านี้เขาวิ่งมาแล้ว 7 กิโลเมตร ตอนนี้ยังต้องแบกคนวิ่งต่ออีก 7 กิโลเมตร
ทันใดนั้น—
“ซี๊ด!” เหอจิ้นซินรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางฝ่าเท้าแทบขาดใจ เกือบล้มลงกับพื้น!
เหอจิ้นซินกัดฟัน ไม่สนใจอาการเจ็บ พยุงตัวให้มั่นแล้ววิ่งต่ออย่างบ้าคลั่ง!
ในถุงเท้าเริ่มเหนียวขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเลือดทำให้ถุงเท้าติดกับพื้นรองเท้า
แต่เหอจิ้นซินไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาพุ่งไปทางโรงพยาบาลราวกับคนคลุ้มคลั่ง!
ต่อมาขาทั้งสองข้างของเหอจิ้นซินชาไปหมดแล้ว เขาวิ่งไปโรงพยาบาลประจำอำเภอด้วยแรงยึดมั่นเพียงอย่างเดียว
โชคดีที่โรงพยาบาลประจำอำเภออยู่ริมตัวอำเภอ เพิ่งสร้างเสร็จในปีนี้ สถานที่กว้างขวางและสว่างไสว แม้ข้างนอกจะมืดสนิท แต่แสงไฟของโรงพยาบาลกลับสว่างจ้า
ดังนั้นพอแบกหลินชิงชิงเข้าเขตตัวอำเภอ เหอจิ้นซินก็วิ่งตรงไปยังแสงไฟนั้น
ยังไม่ทันเข้าประตูก็ตะโกนลั่น
“หมอ! หมอ ช่วยชีวิตด้วย!”
“มีใครอยู่ไหม ช่วยด้วย!”
เหอจิ้นซินตะโกนเสียงดัง ยามหน้าประตูรีบออกมาทันที
“สหาย หมอกำลังมาแล้ว” ยามคิดจะช่วยประคองเหอจิ้นซิน แต่เขาไม่หยุด วิ่งตรงเข้าไปด้านใน
ในที่สุดก็ถึงโถงสว่างจ้า หมอกับพยาบาลเข็นเตียงคนไข้เข้ามา
“วางคนไข้ลงก่อน เป็นอะไรมา?” พยาบาลก้าวเข้ามาช่วยรับหลินชิงชิงลงจากหลัง
ตอนนั้นเหอจิ้นซินถึงค่อยวางเธอลงบนเตียงคนไข้
“เธอปวดไส้ติ่งอักเสบมาก แล้วก็หมดสติไป” พอพูดจบ เหอจิ้นซินก็ทรุดนั่งลงกับพื้น
“ยาม ช่วยประคองเขาให้ลุกขึ้นเดินหน่อย อย่าเพิ่งนั่งหลังออกแรงหนัก เราจะพาคนไข้เข้าไปก่อน” พยาบาลหันไปเห็นเหอจิ้นซินเหนื่อยจนเหงื่อท่วม ใบหน้าซีดเผือดปนเขียว จึงรีบเรียกยามมาช่วยพยุง
“ช่วยเธอด้วย ต้องช่วยเธอให้ได้นะ” เหอจิ้นซินพึมพำซ้ำ ๆ สายตาจับจ้องเตียงคนไข้ที่ถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
“สหาย ผมจะช่วยพยุงให้ลุกขึ้นเดินหน่อย หลังออกแรงหนักมาก ๆ ห้ามหยุดทันที” ยามเข้ามาประคองเหอจิ้นซินให้ลุกขึ้น
เหอจิ้นซินพยุงแขนยามพยายามยืนขึ้น แต่ตอนนั้นถึงได้รู้ว่าขาทั้งสองข้างอ่อนแรงเหมือนเส้นบะหมี่ ไม่มีแรงเหลือแม้แต่นิดเดียว ในอกก็แสบร้อนราวกับถูกไฟเผา ทุกครั้งที่หายใจออกมีรสคาวหวานติดมาด้วย
“สหาย ไม่ต้องรีบร้อน แค่เหนื่อยเกินไป พักสักหน่อยก็หาย” คำเรียกและคำปลอบของยามชวนให้นึกถึงบรรยากาศในยุคนั้น
แต่เหอจิ้นซินไม่มีแรงแม้แต่จะตอบ เขาอาศัยแรงพยุงจากยามลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วร่างทั้งร่างก็โงนเงนอย่างห้ามไม่อยู่
“สหาย ลำบากคุณแล้ว ดูจากเท้าแล้วน่าจะบาดเจ็บเหมือนกัน ไปให้หมอตรวจดูด้วยไหม?” ยามก้มมองรอยเท้าเลอะเทอะที่เหอจิ้นซินทิ้งไว้ พลางขมวดคิ้วถาม
ตอนนั้นเหอจิ้นซินถึงเห็นว่าบนพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดไม่ได้มีแค่รอยดินเหลือง แต่ขอบรอยเท้ายังมีเลือดสีแดงสดติดอยู่ด้วย
เห็นได้ชัดว่าเขาวิ่งฝ่าถนนลูกรังระยะทางสิบกว่าลี้จนเท้าถลอกเลือดออก แต่ตอนนี้เหอจิ้นซินกลับไม่รู้สึกเจ็บแล้ว เพราะชาจนด้านไปหมด
เหอจิ้นซินยังไม่ทันได้ตั้งตัว จู่ ๆ ก็มีคนวิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินตรงมาหาเขา
“คนไข้เป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ต้องผ่าตัดทันที รีบไปจ่ายเงินเร็วค่ะ” พยาบาลกล่าว