เว้นแต่ถังอวิ๋นผู้เป็นฝ่าบาทจะมีพระกรุณา แต่ถังอวิ๋นไม่แม้แต่จะใส่ใจนางกำนัลจาง แล้วจะมาใส่ใจเหม่ยเหรินสกุลอู๋ได้อย่างไร
“ฮองกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง!”
เป็นนางกำนัลจางที่ออกมาต้อนรับ
นางก็สวมอาภรณ์สีเรียบเช่นกัน ดูท่าคงได้ยินคนมารายงาน จึงมาจากเรือนด้านหลังของเหม่ยเหรินสกุลอู๋
นางคงนึกไม่ถึงว่ากู้ชิงเจาจะลดตัวมาเยือนตำหนักฝูหลิงด้วยตนเอง จึงเร่งฝีเท้ามาตรงหน้าทั้งสอง ก่อนยอบกายคำนับ “ขอให้เหนียงเหนียงทรงพระเกษมสำราญ ขอให้เหลียงเฟยเหนียงเหนียงทรงพระเกษมสำราญเพคะ”
กู้ชิงเจารับคำเรียบ ๆ “ข้ามาเยี่ยมเหม่ยเหรินสกุลอู๋”
นางกำนัลจางย่อมไม่หลงคิดว่าฮองกุ้ยเฟยมาหาตน ทว่าเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายมาเพราะการจากไปของเหม่ยเหรินสกุลอู๋ ก็ยิ่งตกตะลึงกว่าเดิม
แต่ยามนี้นางไม่มีเวลาประหลาดใจ จึงรีบเชิญพระสนมทั้งสองเข้าไปด้านใน
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ตำหนักข้างตะวันออกด้านหลังของตำหนักฝูหลิง ซึ่งเป็นที่พำนักของเหม่ยเหรินสกุลอู๋มาตลอดหกปี จึงได้รู้ว่าที่นี่คับแคบเพียงใด
เดิมทีตำหนักฝูหลิงก็เป็นตำหนักที่ไม่สู้ดีนักอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรือนพักที่ด้อยที่สุดในตำหนักแห่งนี้ ยามนี้ในห้องโถงกลาง นอกจากจะตั้งโลงศพแล้ว ยังมีข้าวของอีกหลายอย่างที่ต้องจัดวางไว้ ทำให้ยิ่งดูคับแคบ
เหม่ยเหรินสกุลอู๋สุขภาพไม่ดีมานานแล้ว โลงศพจึงเตรียมไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ
เห็นนางขมวดคิ้ว นางกำนัลจางก็เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนอยู่บ้างว่า “ตำหนักข้างตะวันออกด้านหลังนี้คับแคบไปสักหน่อยเพคะ”
กู้ชิงเจาโบกมือ มิได้กล่าวสิ่งใด