นางยิ้มบาง ๆ “ท่านป้าพูดอะไรเช่นนั้น ข้ากับเหม่ยเหรินสกุลเสิ่นก็เพียงไปมาหาสู่กันตามปกติเท่านั้น”
นางพยายามเบี่ยงประเด็น “สมุดบัญชีเล่มนั้น ท่านป้าดูแล้วหรือยัง มีสิ่งใดไม่เหมาะสมหรือไม่?”
“สมุดบัญชีไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสม เพียงแต่เหนียงเหนียง ชีวิตคนเราสิ่งสำคัญที่สุดคือทะนุถนอมสิ่งที่อยู่ตรงหน้า อย่าผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนไม่อาจหวนกลับได้อีก” น้ำเสียงของเจี่ยวเยว่แฝงความอาลัย
ฉีเมี้ยวก้มหน้า เงียบงันอยู่นาน ก่อนเงยขึ้นสบตาอย่างแน่วแน่ “แต่ท่านป้ารู้ได้อย่างไรว่า สิ่งที่ข้าทำอยู่ตรงหน้า มิใช่เพื่อให้วันหน้าอยู่อย่างสงบสุขยิ่งขึ้น?”
นางหันหน้าหนี ความคับแค้นที่สั่งสมมานานหลายปีพลันปะทุขึ้นในยามนี้
“เมื่อท่านน้ายังอยู่ ก็มักสั่งสอนให้ข้ารู้จักยอมผู้อื่น รู้จักหลบเลี่ยงความโดดเด่น ในหออ๋องก็ให้ข้าเคารพพระชายา ครั้นอยู่ตำหนักตะวันออกก็ห้ามข้าไปล่วงเกินสกุลเผยมากเกินไป บัดนี้ชายาองค์รัชทายาทไม่อยู่แล้ว สกุลเผยก็ไม่อยู่แล้ว แต่กลับมีกู้ชิงเจาขึ้นมาอีกคน ท่านน้ากับท่านป้าก็มักใช้ถ้อยคำเช่นนี้มาห้ามปรามข้า”
ความขุ่นแค้นในถ้อยคำของนางไม่อาจปกปิดได้อีก “ชายาองค์รัชทายาทกับสกุลเผยในอดีตยังพอว่า คนหนึ่งมีฐานะเป็นพระชายาเอกของฝ่าบาท อีกคนมีชาติตระกูล บิดากับพี่ชายเป็นขุนนางใหญ่ประจำด่านชายแดน ข้าจึงไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่กู้ชิงเจา...” นางกัดฟัน “เหตุใดนางที่มีชาติตระกูลไม่โดดเด่นนักจึงขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งนั้นได้ ส่วนข้ากลับต้องอดทนทุกเรื่อง!”
“เมื่อยังเยาว์ มารดากับนางนมสั่งสอนให้ข้าเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเมืองหลวง ให้ข้าอย่าขลาดเขลา และบ่มเพาะความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีสตรี ท่านปู่กับท่านตาก็ล้วนทะนุถนอมข้าดุจแก้วตาดวงใจ ข้าอยากได้สิ่งใด พวกท่านก็ล้วนมอบให้ ทว่าพอออกเรือนไป กลับต้องยอมให้คนนี้ ยอมให้คนนั้น ซึ่งขัดกับสิ่งที่ข้าเรียนรู้มาตั้งแต่เยาว์วัย”