ทว่าขุนนางกลุ่มแรกที่ยืนอยู่แถวหน้า สีหน้ากลับไม่มีความผิดปกติใดๆ
เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว
ก่อนเสด็จกลับตำหนัก ตามธรรมเนียมต้องพักผ่อนครู่หนึ่งในกระโจมที่ประทับก่อน
“นายหญิง ฮูหยินเฉิงฮว่าปั๋วมาขอเข้าเฝ้าเพคะ”
นับแต่เจียงเซินกับมารดาถูกลงโทษ เฉิงฮว่าปั๋วฝู่ก็อยู่ในมือเจียงจิ้น เจียงจิ้นเองก็ได้รับความไว้วางพระทัยเพราะมีความสามารถ บัดนี้รับหน้าที่ดูแลการค้าหลวงให้ถังอวิ๋น เขากับหยางเหนี่ยวผู้เป็นภรรยาร่วมแรงร่วมใจกันดูแลจวนปั๋ว หลายปีมานี้เฉิงฮว่าปั๋วฝู่ค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้น จากจวนปั๋วที่รั้งท้ายกลับคืนสู่ฐานะเดิม อีกทั้งด้วยความสัมพันธ์กับสองพี่น้องหยางไหลอัน ซื่อจื่อแห่งจวนปั๋วเฉางอัน เฉิงฮว่าปั๋วฝู่จึงมีสิทธิมีเสียงในเมืองหลวงมากขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะดูแลสุขภาพได้ดี เมื่อสองปีก่อนทั้งคู่ยังได้ต้อนรับบุตรชายคนแรก
สามีภรรยามีวาสนาเช่นนี้ หยางเหนี่ยวจึงซาบซึ้งในบุญคุณของกู้ชิงเจา ผู้มีพระคุณในวันวานยิ่งนัก
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในกระโจมที่ประทับ นางก็ย่อตัวลงคำนับอย่างนอบน้อม
“เหนียงเหนียง”
“ลุกขึ้นเถิด” กู้ชิงเจายื่นมือไปประคองนางด้วยตนเอง หยางเหนี่ยวรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง “จะรบกวนเหนียงเหนียงได้อย่างไรเพคะ”
“ระหว่างเจ้าและข้า ไยต้องกล่าววาจาห่างเหินเช่นนั้น” กู้ชิงเจาจูงมือนางให้นั่งลง “หลายปีมานี้สบายดีหรือไม่”
“สบายดีทุกอย่างเพคะ” หยางเหนี่ยวพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ด้วยบารมีของเหนียงเหนียง ข้ากับสามีไม่เคยมีวันคืนใดดีไปกว่านี้อีกแล้ว แต่ก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา เมื่อเหนียงเหนียงมิได้มีรับสั่งเรียก ข้าก็ไม่กล้าเข้าวังโดยพลการ บัดนี้เหนียงเหนียงบรรลุผลบุญกุศลแล้ว ในที่สุดก็ผ่านพ้นความทุกข์ยากมาถึงวันที่ดีงามเสียที”
ฮองกุ้ยเฟยสามารถรับการคารวะจากเหล่าฮูหยินในครอบครัวขุนนางได้เช่นเดียวกับฮองเฮา การมาเข้าเฝ้าของนางในยามนี้จึงไม่เป็นที่สะดุดตานัก