เสิ่นหลินยิ้มบาง ๆ “พระสนมทรงรอบคอบยิ่งนัก”
การปกครองผู้ใต้บังคับบัญชาก็มีวิธีการของมัน
นางกำนัลและขันทีในวังยังไม่อาจออกจากวังได้หากอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ ส่วนผู้ที่รับใช้ในตำหนักกวนจวีล้วนยังต้องอยู่ในวังอีกหลายปี หากแต่งตั้งผู้ดูแลงานทุกตำแหน่งจนเต็มในคราวเดียว คนเบื้องล่างก็ไร้หนทางเลื่อนขั้น นานวันเข้าย่อมหมดกำลังใจและละเลยหน้าที่ เมื่อมีความหวัง ย่อมมีแรงผลักดัน
มิน่าเล่าฝ่าบาทกับไทเฮาจึงยอมให้พระสนมของตนดูแลกิจการในวัง เมื่อพินิจดูสถานที่ต่าง ๆ ที่ต้องใส่ใจ กู้ชิงเจาจัดการได้อย่างเหมาะสมทุกประการ แม้แต่คุณหนูสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ก็ใช่ว่าจะมีความเด็ดเดี่ยวเช่นนาง
“เอาละ วันนี้พวกเจ้าก็เหนื่อยกันแล้ว ผู้ใดไม่ต้องเฝ้ายามก็ไปพักผ่อนเถิด” กู้ชิงเจาเอ่ยพลางยิ้ม
ทุกคนรับคำแล้วทยอยออกไป แดงชาดม่วงเองก็ถือรางวัลออกไปด้วย เสียงโห่ร้องยินดีพลันดังขึ้นจากด้านนอก ทุกคนต่างกล่าวขอบพระทัยผ่านประตูและหน้าต่าง
เมื่อถังอวิ๋นมาถึง ก็เห็นทุกคนยิ้มตาหยีเข้ามาถวายคำนับ พอสอบถามจึงรู้ว่าพวกเขาได้รับรางวัล
“จริงสิ ตลอดปีที่ผ่านมา พวกเจ้าปรนนิบัติพระสนมอย่างเอาใจใส่ บัดนี้เหลียงเฟยให้กำเนิดองค์ชายอย่างปลอดภัย พวกเจ้าก็มีความดีความชอบด้วย” เขากวักมือไปด้านหลัง “อู่อิง ให้เงินเดือนครึ่งปีแก่ทุกคนในตำหนักกวนจวี เจ้าไปจัดการเสีย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างยินดีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ รีบคุกเข่าลงขอบพระทัย “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ประทานรางวัล!”
เมื่อรวมกับรางวัลที่พระสนมของตนประทานให้ก่อนหน้านี้แล้ว ผู้คนในตำหนักกวนจวีต่างก็เรียกได้ว่ามีเงินเก็บก้อนโต ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นรางวัลที่ฝ่าบาทประทานด้วยพระองค์เอง เกียรติเช่นนี้มองไปทั่วทั้งวังหลวงก็มีคนได้รับไม่กี่คน!