ฉีกุ้ยเฟยยอบกายคำนับแล้วจากไป ร่างบอบบางโอนเอนเล็กน้อย แสงเทียนพลิ้วไหวตามเป็นริ้ว
ครั้นเห็นนางขึ้นเกี้ยวไปแล้ว กู้ชิงเจาจึงหันกลับมา สายตากวาดเห็นความอิดโรยและโศกเศร้าในดวงตาของเขาจนหมดสิ้น
“เมื่อครู่ฝ่าบาทยังทรงเกลี้ยกล่อมกุ้ยเฟยอยู่เลย ไฉนจึงไม่ทรงเกลี้ยกล่อมพระองค์เองบ้างเพคะ”
ถังอวิ๋นทอดถอนใจ พลางยื่นมือไปลูบเส้นผมข้างขมับนางเบา ๆ “มนุษย์เรามักดื้อรั้นเช่นนี้ ยามเกลี้ยกล่อมผู้อื่นก็มักยกเหตุผลมาพร่ำสอนมากมาย แต่พอเป็นเรื่องของตนเอง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมฟัง”
กู้ชิงเจาส่ายหน้าด้วยความขมขื่น ก่อนหมุนกายหันไปทางป้ายวิญญาณของไทเฮา
“ดึกมากแล้ว ฝ่าบาททรงจุดธูปถวายไทเฮาสักดอกเถิดเพคะ” นางมองป้ายวิญญาณของไทเฮาอย่างอาลัย “นับแต่ได้ฟังคำของโจวสิงอัน ฝ่าบาทก็ทรงขังพระองค์เองอยู่ในพระตำหนักจื่อเฉิน ไม่เสวยไม่บรรทม หากไทเฮาทรงทราบ คงเป็นห่วงที่สุด”
ถังอวิ๋นนิ่งงัน
บางทีเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกอาจทำให้คนข้างในตื่นขึ้น ชิงฝางกับเจี่ยวเยว่จึงออกมาจากตำหนักด้านใน ทั้งสองสวมอาภรณ์สีขาวไว้ทุกข์ ใบหน้าฉายแววโศกเศร้า
ทั้งคู่ค้อมกายคำนับถังอวิ๋น “ในที่สุดฝ่าบาทก็เสด็จมาแล้ว”
ถังอวิ๋นได้สติกลับคืนมา แววตายังคงเลื่อนลอยเล็กน้อย “ท่านน้าทั้งสอง เสด็จแม่...”
ชิงฝางรู้ว่าเขาอยากทราบสิ่งใด จึงก้มกายลงเล็กน้อย “ไทเฮาเสวยโอสถระงับปวดแล้วจึงบรรทมเพคะ บางทีอาจทรงฝันถึงคนที่อยากพบในความทรงจำอันยาวนาน ยามเสด็จสวรรคต พระพักตร์สงบยิ่งนัก”
“จริงหรือ” ถังอวิ๋นอยากรู้สึกโล่งใจ ทว่าบนใบหน้ากลับฝืนแสดงอารมณ์อื่นไม่ออก
“เพคะ ก่อนเสด็จสวรรคต ไทเฮาทรงพบฝ่าบาทและพระญาติในราชวงศ์ ทั้งยังทรงพบเหล่าพระสนมกับองค์ชายองค์หญิงทั้งหลาย ตลอดทั้งคืนไทเฮาทรงแย้มพระสรวล บรรทมจากไปอย่างสงบ มิได้เจ็บปวด”