ยามเฉินตรงเวลา บรรดาพระสนมต่างมาถึงตำหนักฉืออันพร้อมหน้า
ไป๋ผินสายตาเฉียบคม “เสิ่นผินดูคล้ายจะไม่อยู่ที่นี่?”
ในช่วงไว้ทุกข์แผ่นดิน ต้องเฝ้าพระวิญญาณไทเฮาแท้ ๆ ยังกล้ามาสายอีกหรือ?!
ฉีกุ้ยเฟยที่อยู่ด้านหน้าหันกลับมา อธิบายให้เหล่าพระสนมที่กำลังขุ่นเคืองฟังว่า “เสิ่นผินไม่สบายกาย ไม่เหมาะจะมาที่นี่ จึงขอไปตำหนักหว่านเยว่เพื่อเฝ้าพระวิญญาณร่วมกับเจี๋ยอวี่สกุลหวังเป็นพิเศษ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าพระสนมจึงเข้าใจโดยพลัน
ไป๋ผินเองก็ไม่ซักไซ้ต่อ
ทว่ายังมีคนอยู่หลายคนที่รู้สึกไม่พอใจ
ไปเฝ้าพระวิญญาณที่ตำหนักหว่านเยว่ ไม่มีผู้ใดจับตาดู ย่อมสบายกว่าการเฝ้าอยู่ที่ตำหนักฉืออันมากนัก ชั่วขณะนั้นสีหน้าของพวกนางจึงไม่สู้ดี คล้ายกำลังกระซิบกระซาบสิ่งใดกันอยู่
กู้ชิงเจากวาดตามองพวกนางอย่างเรียบเฉย ก่อนตักเตือนไปหลายคำ
เห็นทั้งสองสงบปากลง นางจึงมิได้ใส่ใจอีก
การสิ้นพระชนม์ของไทเฮาเป็นการไว้ทุกข์แผ่นดิน จักรพรรดิจิ่งอันยังทรงให้ความสำคัญเป็นพิเศษ ระเบียบพิธีจึงซับซ้อนแล้วซับซ้อนอีก เมื่อเวลาล่วงเลยไป ย่อมมีผู้ที่จิตใจไม่มั่นคงหงุดหงิดขึ้นมา
การไว้ทุกข์อยู่ที่ใจ ถึงยามนี้แล้ว จะให้กดศีรษะพวกนางไว้ บังคับให้ร่ำไห้หรือ?
ล้วนไร้ประโยชน์
ฉีเมี้ยวกลับอดทนไม่ได้ “อู๋ไฉเหริน จ้าวเป่าหลิน พวกเจ้าตื่นเช้ามาก็ไม่สบายกายด้วยหรือ? อยู่ต่อหน้าป้ายพระวิญญาณไทเฮา ยังกล้าแสดงกิริยาเช่นนี้!”
ทั้งสองเป็นคนเงียบ ๆ ไร้ชื่อเสียงในวัง เมื่อฉีกุ้ยเฟยตำหนิเช่นนี้ สายตาโกรธเกรี้ยวนับไม่ถ้วนก็พลันจับจ้องพวกนาง
ไทเฮาสกุลหรงทรงเปี่ยมเมตตายิ่ง เหล่าพระสนมต่างเคยได้รับพระกรุณามากบ้างน้อยบ้าง บัดนี้ไทเฮาสกุลหรงจากไป แม้ทุกคนจะมิได้เศร้าโศกอย่างหนักหน่วงเช่นพระสนมเอกทั้งสองตำหนัก แต่ก็อาลัยและโศกเศร้าอย่างยิ่ง