ถังอวิ๋นกับกู้ชิงเจาไม่รู้ด้วยเหตุใด หัวใจกลับพร้อมใจกันสะดุดวูบไปชั่วขณะ
“ไทเฮาเหนียงเหนียงเสด็จสวรรคต!”
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ในที่สุดก็ถึงขั้นนี้แล้ว…
“เร็วเข้า ไปตำหนักฉืออัน!”
จักรพรรดิหนุ่มเสียกิริยาต่อหน้าผู้คนเป็นครั้งแรก ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
รุ่งสางวันที่ 16 เดือน 8 ปีจิ่งอันที่ 5 ฤดูหนาวคล้ายมาเยือนก่อนกำหนด ลมหนาวยะเยือกพัดกระหน่ำทั่วนครหลวง
ราวกับเพียงชั่วข้ามคืน ท้องฟ้าที่ควรแจ่มใสไร้เมฆกลับถูกเมฆดำหนาทึบปกคลุม เสียงฟ้าร้องสนั่น ฟ้าแลบฟ้าผ่า แสงขาววาบฉับพลันสว่างไปครึ่งฟ้า
จากนั้นสายฝนสารทอันไร้สิ้นสุดก็เทลงมา ราวน้ำตกที่ทอดยาวต่อเนื่อง กลืนกินราชนครินทร์ในพริบตา
ลมโค่นกิ่งไม้ ฝนกระหน่ำชายคาระเบียง
ชั่วข้ามคืน ดอกแมกโนเลียหยกในมุมลานทิศตะวันตกเฉียงใต้ของตำหนักฉืออันก็ร่วงโรยจนหมดสิ้น
กลีบดอกหอมร่วงหล่นเกลื่อนพื้น ท้ายที่สุดคนจากไป ดอกไม้ก็โรยรา
ฝนหยุดลงเมื่อแสงขาวเริ่มปรากฏตรงขอบฟ้า ยามนั้นอรุณรุ่งค่อย ๆ แผ่ขยาย แสงตะวันเจิดจ้าสาดส่องทั่วราชนครินทร์
เสียงระฆังไว้ทุกข์ทั้ง 27 ครั้งดังขึ้นตามดวงตะวันที่ค่อย ๆ ลอยสูงทางทิศตะวันออก
ไป๋ผินประคองกู้ชิงเจาออกจากศาลาบำเพ็ญกุศล นางเงยหน้ามองขอบฟ้าเล็กน้อย “ท้ายที่สุด สวรรค์ก็มิอาจทนเห็นพิธีศพของไทเฮาเหนียงเหนียงเงียบเหงา จึงเก็บลมฝนคลุ้มคลั่งกลับไปตั้งแต่เช้า”
ดวงตาของกู้ชิงเจาบวมแดงอย่างหนัก เสียงแหบพร่าไปแล้ว “ได้ยินว่าดอกแมกโนเลียหยกด้านหลังร่วงหมดแล้วหรือ?”
“อืม” ไป๋ผินพยักหน้า นางเองก็สะเทือนใจยิ่งนัก “ร่วงหมดในคืนเดียว”
กู้ชิงเจาเงียบไปนาน ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจอึดอัดออกมา แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “ให้คนเก็บขึ้นมา ทำเป็นถุงหอม วันฝังพระศพให้ใส่ตามลงไปด้วย”
“เรื่องนี้…จะเหมาะสมหรือเพคะ?” ไป๋ผินลังเล เพราะตามธรรมเนียมแล้ว ในรายการสิ่งของที่ฝังร่วมกับพระศพไม่เคยมีถุงหอมอยู่ด้วย
“ฝ่าบาททรงอนุญาตแน่”
แมกโนเลียหยกเป็นดอกไม้ที่จักรพรรดิอี๋ชิงทรงปลูกด้วยพระหัตถ์ อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่ไทเฮาทรงโปรดปรานที่สุด
“เพคะ” ไป๋ผินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “พี่หญิงวางใจเถิด”