กงผินมองมาอย่างไม่แสดงอาการ ภายในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
เหลียงเฟยมักไม่ลงรอยกับเผยกุ้ยเฟยมาตลอด ยามนี้ถึงกับเริ่มประจบเผยกุ้ยเฟยแล้วหรือ?
สตรีสกุลเผยหรี่ตาลงเล็กน้อย มองกู้ชิงเจา พลางยกมุมปากขึ้น “นี่เป็นของที่ฝ่าบาทให้สำนักเน่ยผูส่งมาเมื่อวันก่อน กระถางกำยานหัวสิงโตใบก่อน ฝ่าบาทตรัสว่าอย่างไรก็ไม่เหมาะสมกับฐานะเท่าหัวหงส์ จึงให้เปลี่ยนเสีย” นางยิ้ม ก่อนจงใจกล่าวว่า “พูดไปก็เป็นเพียงของนอกกายทั้งนั้น เปิ่นกงหาได้ใส่ใจไม่ เปิ่นกงเพียงหวังให้ฝ่าบาททรงกังวลเรื่องเหล่านี้ให้น้อยลง แล้วพักผ่อนให้มากขึ้นก็พอ เรื่องราวในราชสำนักมากมายวุ่นวาย เปิ่นกงเป็นห่วงว่าฝ่าบาทจะทรงเหน็ดเหนื่อย”
ท่าทางเช่นนี้ ช่างวางตนราวกับภรรยาเอกเสียจริง
“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงช่างมีคุณธรรมยิ่งนัก!” อวี๋ผินกล่าวชื่นชมไม่ขาดปาก เอ่ยอย่างจริงใจว่า “มีเพียงเหนียงเหนียงเท่านั้นที่ใส่พระทัยฝ่าบาทถึงเพียงนี้ มิได้เหมือนบางคนที่เอาแต่ประจบเอาใจแย่งชิงความโปรดปราน แต่กลับไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อยเพียงใด เมื่อเทียบกับกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงแล้ว ช่างต่างกันราวฟ้ากับดิน”
อวี๋ผินเน้นย้ำคำว่า “บางคน” เป็นพิเศษ ว่าหมายถึงผู้ใด เหล่าสนมต่างรู้แก่ใจ
กู้ชิงเจาฟังถ้อยคำเสียดสีเหล่านั้นแล้วก็ทำราวกับไม่ได้ยิน ยังคงสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง
ฉีเมี้ยวขมวดคิ้วมองคนทั้งสองที่รับส่งคำพูดกัน สีหน้าหม่นคล้ำ ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา “กุ้ยเฟยมิได้กล่าวว่าจะหารือเรื่องพิธีมหาสมโภชวันสารทจีนหรือ? พวกเรามานั่งที่วังเฟิ่งหัวกันตั้งนานแล้ว กลับได้ฟังแต่กุ้ยเฟยพูดเรื่องไร้สาระ”
“เสียนเฟยเหนียงเหนียงใจร้อนเกินไปแล้ว ที่นี่คือวังเฟิ่งหัว มิใช่ตำหนักฟงลวน เหตุใดเสียนเฟยเหนียงเหนียงจึงวางท่าราวกับมีอำนาจเหนือกว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเล่า?” อวี๋ผินมีเผยกุ้ยเฟยคอยหนุนหลัง จึงกล่าวเยาะเย้ยว่า “อย่างไรกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงก็เป็นประมุขฝ่ายใน เสียนเฟยเหนียงเหนียงแม้ไม่เห็นแก่สถานการณ์เบื้องหน้า ก็ควรคำนึงถึงวันหน้าและให้ความเคารพกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงบ้าง”