ถังอวิ๋นหลุดหัวเราะ “เจ้าช่างตรงไปตรงมานัก ไม่กลัวหรือว่าเราจะแต่งตั้งสกุลเผยเป็นฮองเฮาจริง ๆ”
“แล้วฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งสกุลเผยหรือเพคะ” นางถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
“เจ้าคาดเดาได้แล้วมิใช่หรือ ยังจะถามเราอีก” เขายิ้ม พลางคลายมือเล็กน้อย กอบกุมข้อมือนางไว้ในฝ่ามือ “แล้วตัวเจ้าเล่า อยากเป็นฮองเฮาหรือไม่”
นางตอบแทบจะทันทีว่า “ไม่อยากเพคะ”
“เพราะเหตุใด”
อยู่ใต้คนเพียงผู้เดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น
สตรีทั่วหล้า ไม่มีผู้ใดไม่ปรารถนาจะได้เป็นฮองเฮา
นางพลิกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา “เหนื่อยเกินไปเพคะ”
“หม่อมฉันเป็นเพียงเหลียงเฟย ดูแลสำนักซ่างสือแห่งเดียวก็ยังรู้สึกว่ารับมือไม่ไหวแล้ว” นางดูแลวังหลังก็เพราะไม่อยากถูกผู้อื่นบีบคั้นมากเกินไป อีกทั้งสถานการณ์ก็บีบให้ต้องทำเช่นนั้น “เป็นฮองเฮาต้องวุ่นวายยิ่งนัก ฤดูใบไม้ผลิมีพิธีมหาสมโภชเทศกาลโคมและพิธีเลี้ยงไหมด้วยพระองค์เองให้จัดเตรียม พอถึงฤดูร้อนก็มีเทศกาลตวนอู่ พอเข้าเดือนเจ็ดก็ยังมีเทศกาลชีเฉี่ยว หลังจากนั้นก็เป็นวันไหว้พระจันทร์กับเทศกาลเจ้ายาง พอถึงเหมายันก็ต้องไปประกอบพิธีบวงสรวงที่ชานเมืองหลวง คืนส่งท้ายปีเก่าก็ต้องวุ่นกับการจัดงานเลี้ยงในวัง...”
แค่คิด นางก็รู้สึกปวดศีรษะแล้ว
ถังอวิ๋นหัวเราะอย่างเบิกบาน “สิ่งที่ผู้คนใฝ่ฝันถึงกันทั่วหล้า พอมาถึงเจ้า กลับกลายเป็นข้อเสียไปเสียได้”
“หม่อมฉันรู้สึกว่าชีวิตยามนี้ก็ดีอยู่แล้ว ยังมีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเจ๋อร์เติบโต อีกทั้งยังมีเวลาพูดคุยเล่นไพ่กับไป๋ผิน...”
ชาติก่อนเป็นเพราะนางไล่ตามอำนาจมากเกินไป ท้ายที่สุดจึงตกอยู่ในห้วงคับขัน ถูกขังตายอยู่ในสถานที่มืดมิดไร้แสงตะวันแห่งนั้น