ตำหนักฉืออัน ไทเฮาสกุลหรงทอดพระเนตรเสียนเฟยที่กำลังกัดกินลูกท้ออย่างเอร็ดอร่อย แล้ววางคัมภีร์ในมือลงอย่างไม่แสดงอารมณ์ ก่อนตรัสถามว่า “ได้ยินมาว่าเจ้าไปก่อเรื่องที่วังเฟิ่งหัวมาหรือ?”
ฉีเสียนเฟยเบะปาก “นางเสแสร้งโอ้อวดได้ฝ่ายเดียวหรือ ข้าพูดถึงนางสักสองสามคำไม่ได้หรือไร?”
“นางเป็นกุ้ยเฟย” ไทเฮาทรงถอนพระทัยเบา ๆ “อย่างไรก็มีฐานะสูงกว่าเจ้า ทำเช่นนี้มิใช่เปิดช่องให้ผู้อื่นครหาเอาหรือ?”
“ข้ามิได้ล่วงเกินผู้มีฐานะสูงกว่าเสียหน่อย นางเรียกบรรดาพระสนมในวังหลังไปถวายพระพร ข้าก็ไป ทั้งยังคำนับตามธรรมเนียมแล้ว ข้าเพียงพูดไปไม่กี่คำ...” เสียนเฟยกำลังแก้ตัวอยู่ ก็เห็นไทเฮาสกุลหรงทอดพระเนตรมาอย่างเย็นชา นางพลันรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ รีบโยนลูกท้อทิ้งแล้ววิงวอนขออภัย “โธ่ ท่านน้าหญิง ข้ารู้แล้วว่าผิด อย่ากริ้วเลย คราวหน้าข้าจะหลบหน้านางให้มากหน่อย”
“เจ้านี่นะ!” ไทเฮาสกุลหรงขมวดพระขนงแน่น คัมภีร์ในพระหัตถ์อ่านต่อไม่ลงอีก จึงวางไว้บนตัก “หากยังไม่เปลี่ยนนิสัยเช่นนี้ สักวันแม้แต่ข้าก็คุ้มครองเจ้าไม่ได้”
เสียนเฟยกลับไม่ใส่ใจ เพียงดึงพระหัตถ์ไทเฮามาถาม “ท่านน้าหญิง ฝ่าบาทจะให้กุ้ยเฟยขึ้นเป็นฮองเฮาจริงหรือ?”
ไทเฮาสกุลหรงมิได้ทอดพระเนตรนาง แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “พระประสงค์ของโอรสสวรรค์ ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร”
“ท่านน้าเป็นไทเฮาที่ฝ่าบาททรงเคารพที่สุด จะไม่รู้ได้อย่างไร?” เสียนเฟยอ้อนวอน “ท่านน้า บอกข้าเถิด”
ไทเฮาทรงส่งคัมภีร์ให้ชิงฝาง “ไม่ต้องมาถามข้า เจ้าจงดูการกระทำของฝ่าบาทด้วยตนเอง แล้วจะรู้แจ้ง” ตรัสจบก็ลุกขึ้น “ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้ากลับตำหนักไปเถิด”
บางทีคำพูดนั้นอาจเป็นการเตือนเสียนเฟยอย่างมีนัย นางคำนับแล้วเดินจากไปอย่างใจลอย