เผยกุ้ยเฟยโกรธจนฟาดที่วางแขนอย่างแรง สีหน้าเดือดดาลจนแทบควบคุมไม่อยู่ “กู้ชิงเจา!”
ยังมีสิ่งใดที่นางไม่เข้าใจอีกหรือ
นี่เป็นแผนที่ฝ่าบาทจงใจแสดงให้นางเห็น เพื่อปกป้องกู้ชิงเจาชัด ๆ!
“พระสนมโปรดระงับโทสะ” เย่ซินรีบปลอบ “อย่างน้อยเรื่องนี้ก็แสดงให้เห็นว่าฝ่าบาททรงคำนึงถึงพระองค์ก่อนเพคะ”
“ข้ากำลังจะได้เป็นฮองเฮา ฝ่าบาทย่อมต้องคำนึงถึงข้าอยู่แล้ว แต่กู้ชิงเจา...” นางกัดฟันกรอด “ฝ่าบาทกลับปกป้องนางถึงเพียงนี้ ข้าจะทนได้อย่างไร!”
รุ่งเช้าวันถัดมา เผยกุ้ยเฟยมีรับสั่งเรียกกู้ชิงเจาไปยังวังเฟิ่งหัว
“เหลียงเฟย เจ้านี่ช่างเก่งกาจเสียจริง” แววตาของเผยกุ้ยเฟยลุกโชน ราวกับอยากฉีกนางเป็นชิ้น ๆ
“หม่อมฉันไม่เข้าใจความหมายของพระสนมเพคะ” กู้ชิงเจายืนนิ่งอย่างสงบ ไม่ยอมอ่อนข้อหรือวางอำนาจ
สิ่งที่เผยกุ้ยเฟยเกลียดที่สุดก็คือท่าทีเช่นนี้ของนาง “ดีนัก เสแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องใช่หรือไม่? เช่นนั้นก็ยืนอยู่ตรงนี้ให้ข้า หากข้าไม่สั่งให้นั่ง ไม่สั่งให้ไป เจ้าก็ต้องยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป!”
ภายในวังหลวงต้ายง นอกจากนางกำนัลและขันทีแล้ว เหล่าสนมแทบไม่มีธรรมเนียมให้คุกเข่าคำนับกันไปมา กู้ชิงเจาก็มิได้ก่อความผิดใหญ่หลวง โทษที่เผยกุ้ยเฟยจะลงได้จึงมีเพียงสั่งให้นางยืนรักษาท่าทีอยู่เช่นนั้น
แม้จะไม่นับว่าเป็นโทษหนัก แต่หากต้องยืนอยู่เช่นนี้ตลอด ก็อาจเอาชีวิตได้
ช่วงหลายวันนี้ เผยกุ้ยเฟยใช้วิธีเช่นนี้ลงโทษคนไปแล้วไม่น้อยกว่าสามคน หวังเหม่ยเหรินที่อยู่ตำหนักข้าง ๆ ถูกทรมานจนขาพับงอ ลุกจากเตียงไม่ไหว
กู้ชิงเจาเตรียมใจยืนอยู่ทั้งวันแล้ว ทว่ายังไม่ทันครบครึ่งชั่วยาม ถังอวิ๋นก็เสด็จมาถึง
“ฝ่าบาท” เผยกุ้ยเฟยรีบเข้าไปต้อนรับ
“นี่กำลังทำอะไรกัน?” ถังอวิ๋นมองนาง แววตากดข่มโทสะไว้
เผยกุ้ยเฟยมองกู้ชิงเจาแวบหนึ่ง ก่อนอธิบายว่า “ไม่มีอะไรเพคะ หม่อมฉันกำลังสนทนากับน้องเหลียงเฟย ฝ่าบาทเสด็จมาด้วยเหตุใดหรือเพคะ?”
“มีเรื่องใดเหตุใดจึงไม่พูดกันดี ๆ ต้องให้นางยืนอยู่ด้วย?” ถังอวิ๋นไพล่มือไว้ด้านหลัง แม้ไม่แสดงโทสะก็ยังน่าเกรงขาม