เทศกาลตวนอู่ใกล้เข้ามาทุกที ภายในและภายนอกกำแพงวังล้วนอบอวลด้วยบรรยากาศรื่นเริง ทว่าตำหนักกวนจวีกลับไม่สงบนัก
ไม่รู้เพราะเหตุใด รอบเดือนของกู้ชิงเจาล่าช้าไปนาน ครั้นมาถึงในที่สุด นางกลับรู้สึกไม่สบายยิ่งกว่าปกติ ใบหน้าซูบซีดอยู่ทุกวัน
เฉาสู่มาดูอาการนางเป็นการเฉพาะ เพียงจับชีพจรก็ขมวดคิ้วแน่น
“จากอาการที่แม่นางเฟยจื่อกล่าวเมื่อครู่ ประกอบกับชีพจรแล้ว รอบเดือนของพระสนมไม่สม่ำเสมอ เลือดประจำเดือนมีความร้อน เกรงว่าจะเป็นอาการตกค้างจากครรภ์และการคลอดบุตรในคราวนั้น หากไม่รักษาให้ทันท่วงที วันหน้าคงตั้งครรภ์ได้ยากพ่ะย่ะค่ะ”
ทุกคนต่างตกใจเมื่อได้ยิน “แล้วจะทำอย่างไรดี?”
ใบหน้าที่เดิมซีดเซียวของกู้ชิงเจายิ่งขาวซีดลงไปอีก “นับจากวันที่ข้าคลอดบุตรจนถึงบัดนี้ก็สามเดือนแล้ว ช่วงนั้นก็ไม่เคยเจ็บป่วย เหตุใดจู่ ๆ ถึง...”
เฉาสู่ประสานมือ “พระสนมอาจไม่ทรงทราบ อาการตกค้างหลังคลอดบุตรนั้นกว่าจะปรากฏก็มีทั้งเร็วและช้า กระหม่อมเห็นว่าอาการของพระสนมปรากฏขึ้นในยามนี้ นับเป็นเรื่องดีพ่ะย่ะค่ะ มิฉะนั้นหากโรคสะสมเรื้อรังโดยไม่ตรวจพบ ร่างกายจึงจะเสียหายอย่างแท้จริง”
กู้ชิงเจาครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน ก่อนถอนหายใจ “บัดนี้เจียงจงเสียงไม่อยู่ เรื่องทั้งหลายคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว”
“พระสนมกล่าวหนักไปแล้ว เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ยามออกจากตำหนักกวนจวี มือของแพทย์ฝึกหัดตัวน้อยที่ติดตามเฉาสู่มาด้วยก็มีเงินรางวัลก้อนใหญ่เพิ่มขึ้นมา
“ยินดีกับท่านอาจารย์ด้วย พระสนมเหลียงทรงไว้วางใจท่านยิ่งนัก!”
ก่อนหน้านี้เฉาสู่มาที่นี่ก็ได้รับเงินรางวัลเช่นกัน ทว่าไม่เคยได้มากมายถึงเพียงนี้