ณ พระตำหนักกานลู่ ไทเฮาทั้งสองพระองค์และถังอวิ๋นยังเสด็จมาไม่ถึง กุ้ยเฟยจึงกลายเป็นผู้มีฐานะสูงสุดในงานเลี้ยงไปโดยปริยาย
“พระนางกุ้ยเฟย เมื่อครู่ฝ่าบาทส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จมาช้าสักหน่อย จึงให้พระนางกุ้ยเฟยทรงเป็นประธานจัดงานเลี้ยงในวังไปก่อนเพคะ”
สกุลเผยพยักหน้า นางรับผิดชอบดูแลงานมาหลายปี ย่อมมีความสามารถอยู่ไม่น้อย
นางยกจอกขึ้นเล็กน้อย พลางยิ้มแย้มมองทุกคน “วันนี้เป็นวันตวนอู่ เปิ่นกงเตรียมสุราสงหวงไว้ให้ทุกท่าน ขอเชิญร่วมดื่มฉลองเทศกาลอันเป็นมงคล”
ธรรมเนียมดื่มสุราสงหวงในวันตวนอู่เป็นสิ่งที่ชาวบ้านปฏิบัติสืบต่อกันมา สุราสงหวงในวังหอมละมุนกว่าสุราขุ่นของชาวบ้านนับร้อยเท่า ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นสุราที่กุ้ยเฟยทรงจัดเตรียมด้วยพระองค์เอง ความสำคัญย่อมไม่ธรรมดา การได้ดื่มสักจอกนับเป็นเกียรติสูงสุด
“ขอบพระทัยเพคะ”
แดงชาดม่วงเฉลียวฉลาด รู้ว่านายของตนดื่มสุราไม่ได้ จึงเปลี่ยนเป็นนมปั่นใส่น้ำตาลมาให้ทันที
ในงานเลี้ยง ผู้ใดมีเหตุจำเป็นจนดื่มสุราไม่ได้ก็ใช้ชาหรือเครื่องดื่มอื่นแทน เรื่องนี้มิใช่เรื่องใหญ่โต ผู้ที่ตาไวเห็นเข้าก็ทำเป็นมองไม่เห็น
ทว่ากุ้ยเฟยจะยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
นางวางจอกสุราลง สายตาเลื่อนไปหยุดที่กู้ชิงเจา “ปกติเหลียงเฟยดื่มสุราได้ เหตุใดวันนี้จึงหันมาดื่มเครื่องดื่มแทนเล่า?”
กู้ชิงเจาลุกขึ้นชี้แจง “หม่อมฉันรู้สึกไม่สบาย จึงดื่มสุราไม่ได้ ขอพระนางกุ้ยเฟยโปรดอภัยด้วยเพคะ”
หากกู้ชิงเจาพูดเช่นนี้ในวันก่อน ๆ เผยกุ้ยเฟยย่อมแสดงตนว่า “ใจกว้าง” ทำเป็นเสียนเฟยให้ผู้อื่นเห็น
แต่เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อหลายวันก่อน ซึ่งจักรพรรดิจิ่งอันยอมทำให้นางเสียหน้าเพื่อปกป้องกู้ชิงเจา ความริษยาในใจก็ยากจะข่มกลั้น