ตำหนักฉืออัน ไทเฮาเองก็ได้รับลิ้นจี่ต้นฤดูของปีนี้เช่นกัน
กุ้ยเฟยเอนกายอยู่ข้างพระนาง พลางยิ้มกล่าวว่า “ทำลิ้นจี่แช่เย็นเถิดเพคะ เสด็จป้าทรงโปรด”
ชิงฝางยิ้มบาง “กุ้ยเฟยทรงทราบพระทัยไทเฮาดียิ่งเพคะ”
ไทเฮาสกุลหรงยิ้มพลางลูบศีรษะฉีเมี้ยวเบา ๆ “เจ้านี่นะ ได้เป็นถึงกุ้ยเฟยแล้ว ไฉนยังมาอยู่ตำหนักฉืออันทุกวันเล่า เห็นอยู่ว่าอากาศกำลังดี ควรออกไปเดินเล่นบ้าง ชวนชูเฟยกับเสียนเฟยมาด้วย มิใช่จะสำราญกว่าหรือ?”
“ได้ยินคนที่คอยรับใช้เสด็จป้าตำหนักฉืออันเล่าว่าหลายวันมานี้เสด็จป้าบรรทมไม่หลับตลอดทั้งคืน หม่อมฉันจะวางใจได้อย่างไรเพคะ?” ใบหน้างดงามของฉีเมี้ยวฉายแววกังวล “เสด็จป้าทรงกลัดกลุ้มหรือมีเรื่องใดหรือเพคะ? พระองค์ก็ไม่ยอมให้หม่อมฉันกราบทูลฝ่าบาทอีก”
“จะมีเรื่องอะไรเล่า เพียงอายุมากขึ้น การนอนหลับก็ลดน้อยลง เจ้าไปดูคนสูงวัยในเมืองหลวงเถิด ล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งนั้น มีสิ่งใดน่าประหลาดใจ?” ไทเฮาตรัสยิ้ม ๆ ก่อนถามนาง “เรื่องฟางไฉเหรินสืบไปถึงไหนแล้ว? คราวนี้เจ้าค้นทั่วทั้งวังหลังแล้ว พบสิ่งใดบ้างหรือไม่?”
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ฉีเมี้ยวก็เบ้ปาก “เสด็จป้ายังตรัสอีก ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทจับยวนยางไว้ได้ แต่ยังไม่ทันไต่สวน ยวนยางก็ฆ่าตัวตายเพราะรู้สึกผิดเสียก่อน หลังจากนั้นสืบต่อไปก็ไร้ความคืบหน้า” นางขมวดคิ้ว “แต่เห็นชัดว่ามีคนจงใจปองร้าย ผู้ที่มีความสามารถถึงขั้นขัดขวางการสืบสวนได้ทั่วทั้งวัง ก็มีอยู่เพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้น”
“เจ้าสงสัยผู้ใด?”
“นอกจากวังเฟิ่งหัว ก็มีตำหนักกวนจวี” ฉีกุ้ยเฟยกล่าวถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้วมุ่น “แต่เผยเต๋อเฟยตั้งใจจะเลี้ยงบุตรบุญธรรม ตามเหตุผลแล้วไม่น่าลงมือกับฟางไฉเหริน ชูเฟยกับเผยเต๋อเฟยและฟางไฉเหรินไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร ทว่านางเป็นถึงชูเฟย ย่อมไม่จำเป็นต้องลงมือกับไฉเหรินคนหนึ่ง หม่อมฉันรู้สึกว่ายังมีคนอื่นพัวพันอยู่ด้วย จางเจี๋ยอวี่กับฟางไฉเหรินพักอยู่ตำหนักฝูหลิงด้วยกัน ทั้งสองก็ไม่ถูกกันมาโดยตลอด เรื่องนี้บางทีนางอาจมีส่วนด้วย”