ตลอดเดือนสาม ดอกไม้นานาพันธุ์ผลิบานทั่วผืนดิน ริมทะเลสาบยวี่หยาง ต้นหลิ่วแตกยอดอ่อน น้ำในทะเลสาบสะท้อนท้องฟ้า สายลมโชยแผ่ว คลื่นสีมรกตไหวระริก ความเย็นสดชื่นพลันแผ่กระจายไปทั่ว
ตำหนักกวนจวีก็ได้รับลมจากทะเลสาบยวี่หยางเช่นกัน จึงเย็นสบายขึ้นไม่น้อย
เพิ่งยามเที่ยงตรง ทว่ากู้ชิงเจากลับยังไม่ง่วงนอนพอดี จังหวะนั้นสำนักซ่างสือส่งหมี่อู่เหนียงมาถวายลิ้นจี่ จึงได้พบกันพอดี
“เหนียงเหนียง นี่คือลิ้นจี่ต้นฤดูที่ส่งมาถวายจากเจียงหนาน เมื่อวานเพิ่งมาถึง หม่อมฉันจึงนำมาถวายให้เหนียงเหนียงลองชิมก่อนเพคะ”
กู้ชิงเจามองดู “ลิ้นจี่ต้นฤดูมีมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
การขนส่งผลไม้ที่เน่าเสียง่ายอย่างลิ้นจี่กับลำไยจากนอกเมืองหลวงนั้นยากลำบากยิ่งนัก ครั้นเข้ามาถึงเมืองหลวงแล้วยังส่งมาถึงเบื้องหน้านางได้ ยิ่งมีเพียงน้อยนิด ด้วยเหตุนี้จึงล้ำค่าและหาได้ยาก ปีก่อนลิ้นจี่ต้นฤดูที่ส่งมาถึงตำหนักของนางมีมากที่สุดเพียงสองตะกร้า แต่ปีนี้กลับเพิ่มขึ้นถึงสามสี่เท่า
หมี่อู่เหนียงกราบทูลตามจริง “ปีนี้เจียงหนานเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิเร็วกว่าปกติ ผลผลิตลิ้นจี่ต้นฤดูจึงดีขึ้น มีลิ้นจี่ขนเข้ามาในเมืองหลวงมากขึ้นเพคะ อีกทั้งฝ่าบาทมีรับสั่งไว้ก่อนแล้วว่าเหนียงเหนียงกับองค์ชายสามโปรดเสวยลิ้นจี่ จึงให้ส่งมาถวายตามจำนวนสี่เท่าเพคะ”
กู้ชิงเจารู้สึกอบอุ่นใจ แม้เป็นเพียงของกิน แต่ถึงอย่างไรนางก็ชอบมิใช่หรือ
“ตำหนักฉืออัน ตำหนักโซ่วอัน แล้วก็ตำหนักฟงลวนส่งลิ้นจี่ไปให้แล้วหรือ?”
“ส่งไปครบแล้วเพคะ” หมี่อู่เหนียงรายงานทีละแห่ง “ตามธรรมเนียมเดิม ตำหนักของไทเฮาทั้งสองแห่งได้รับแห่งละสิบตะกร้า ตำหนักฟงลวนห้าตะกร้า ส่วนตำหนักของพระสนมขั้นเฟยแห่งละสองตะกร้า ขั้นผินแห่งละหนึ่งตะกร้า ส่วนกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง เสียนเฟยเหนียงเหนียง และไป๋ผินเหนียงเหนียง ได้เพิ่มอีกสองตะกร้า นับเป็นส่วนขององค์ชายและองค์หญิงเพคะ”