“แต่จะปล่อยพวกนางไปเช่นนี้จริงหรือ?” แดงชาดม่วงเพียงนึกถึงวิธีการอันโหดเหี้ยมเหล่านั้นก็รู้สึกคลื่นเหียน “ในวังเพิ่งสงบสุขได้ไม่ทันไร คราวนี้กลับก่อความวุ่นวายขึ้นอีก ทำให้ฝ่ายในไม่เป็นสุข”
“ในวังเป็นสถานที่ที่ไร้เหตุผลที่สุด ทว่าบางคราวก็เป็นสถานที่ที่ไม่อาจจัดการอย่างขอไปทีได้” แม้แต่ถังอวิ๋นก็ไม่อาจนึกอยากสบายชั่วครู่ แล้วสั่งประหารผู้ใดตามใจชอบ
“ช่างเป็นตัวก่อเภทภัยที่อยู่คงทนเสียจริง” หงเชาอดเอ่ยไม่ได้
“หากพวกนางไม่หาเรื่องมาถึงข้า ข้าก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจพวกนาง ส่วนสกุลฟาง ยามนี้ผู้ที่ทุกข์ระทมที่สุดในวังเห็นจะเป็นนาง”
ตั้งครรภ์ได้เพียงครู่เดียว ผ่านไปแค่สองเดือนก็สูญเสียลูกในครรภ์
นับแต่นั้นมา นางก็ไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีก
ฟางไฉเหรินร้องไห้ในช่วงอยู่ไฟมาหลายครั้งแล้ว
“ไฉเหริน อย่าได้เศร้าใจไปเลย หมอหลวงกล่าวว่า หากเป็นเช่นนี้จะไม่ดีต่อสุขภาพของท่าน” ภายในตำหนักข้างตะวันออกของตำหนักฝูหลิง สาวใช้ปรนนิบัติอย่างระมัดระวัง พลางเกลี้ยกล่อมด้วยความห่วงใย
“คนอย่างข้าแล้วยังจะกลัวว่าดีหรือไม่ดีอีกหรือ?” ฟางไฉเหรินประสบเคราะห์หนัก ร่างกายทรุดโทรมลง บัดนี้นางนอนอยู่บนเตียงทั้งวันทั้งคืน ใบหน้าราวกับถูกปกคลุมด้วยเมฆหม่นตลอดเวลา แววตาเลื่อนลอยหม่นหมองยิ่งนัก
“ไฉเหริน อย่าตรัสเช่นนั้นเลย ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ยังได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ทั้งยังมีเต๋อเฟยเหนียงเหนียง” สาวใช้ชี้ของที่ส่งมาจากวังเฟิ่งหัวให้นางดูเป็นพิเศษ “ท่านดูสิ โสมกับเครื่องบำรุงเหล่านี้ ล้วนเป็นของที่เต๋อเฟยเหนียงเหนียงส่งมา เหนียงเหนียงเพียงกำชับให้ท่านวางใจพักฟื้น รอท่านหายดีแล้ว ก็ยังไปมาหาสู่กับวังเฟิ่งหัวได้ดังเดิม”