“เจ้า!” เผยซื่ออัดอั้นจนถ้อยคำติดอยู่ในลำคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้ที่อยู่เหนือผู้อื่นมานานหลายปี จึงปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยเย้ยหยันว่า “ใคร ๆ ก็กล่าวว่าชูเฟยมีเมตตา ทว่าดูแล้วกลับชำนาญการซ้ำเติมผู้ตกทุกข์ได้ยาก รังแกคนอ่อนแอและหวาดกลัวคนแข็งแกร่งนัก มาวางอำนาจต่อหน้าคนใกล้ตายอย่างข้า ฝ่าบาทกับไทเฮาสกุลหรงคงตาบอดกันไปหมดแล้วกระมัง”
“เจ้าที่ใกล้ตายยังอุตส่าห์มาหาข้าเพื่อยุแยงให้แตกคอกัน หวังให้ข้าอยู่ไม่เป็นสุข ข้าเพียงกล่าวไม่กี่ประโยค เจ้ากลับทนไม่ไหวเสียก่อน” กู้ชิงเจาเห็นเป็นเรื่องน่าขัน “ข้าไม่เคยคิดว่าตนเป็นคนมีเมตตา แต่เมื่อเทียบกับความชั่วร้ายของเจ้า บางครั้งข้ายังรู้สึกว่าตนเป็นผู้มีเมตตายิ่งนัก”
เผยซื่อแค่นหัวเราะ “ผู้คนชอบตอบแทนความแค้นด้วยความแค้น ผู้อื่นปฏิบัติต่อข้าอย่างเลวร้าย แล้วเหตุใดข้าต้องตอบแทนความแค้นด้วยคุณธรรม? สิ่งที่ข้าทำ ล้วนเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างดีเท่านั้น”
“นับแต่เจ้าเข้าจวนอ๋อง แม้แต่ชายาองค์รัชทายาทยังถูกอำนาจของเจ้ากดจนหายใจไม่ออก เจ้าเคยมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ตั้งแต่เมื่อใด?”
มีชีวิตอยู่หรือ?
นางไม่ทำร้ายผู้อื่นก็นับว่าดีแล้ว ใครเล่าจะมีปัญญาทำให้เผยซื่อผู้เคยมีอำนาจล้นฟ้าไม่เป็นสุขได้
เผยซื่อมองอย่างดูแคลน เอ่ยอย่างชอบธรรมว่า “ข้าใช้ความพยายามสุดกำลังจึงได้เข้าจวนอ๋อง ย่อมต้องใช้ชีวิตอย่างสง่าผ่าเผย มีเกียรติและสูงศักดิ์”
“หากเป็นเพียงอนุที่ต้องอยู่ใต้ผู้อื่น บุตรของข้าก็จะเป็นลูกอนุ” แววตาเย็นเยียบของนางฉายความมืดมนขึ้นหลายส่วน น้ำเสียงเจือความคับแค้นและโศกเศร้า “ลูกอนุจะมีอนาคตอันใดได้ บุรุษต้องจำใจทิ้งอนาคตเพื่อช่วยเหลือลูกภรรยาเอก ส่วนสตรีก็ต้องแต่งกับพ่อม่ายผู้มีอำนาจแต่ไร้คุณธรรม ชีวิตของลูกอนุต้องอยู่ใต้เงาของลูกภรรยาเอก มืดมนไร้แสงตะวัน ไม่มีโอกาสได้ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน”
“ชีวิตที่ผู้อื่นเป็นมีดแล่เนื้อ ข้าเป็นปลาให้เชือดเช่นนั้น ข้าใช้มาจนพอแล้ว บุตรของข้าก็ไม่ควรต้องใช้ชีวิตเช่นนั้นอีก เพราะฉะนั้น...” แววตานางพลันเย็นเยียบ “ตำแหน่งภรรยาเอกของฝ่าบาท ข้าต้องได้มาให้จงได้!”