ข้าเป็นบุตรสาวคนที่สองของจวนกั๋วกง เป็นบุตรอนุ ทว่ามารดาของข้าเป็นที่โปรดปรานของบิดายิ่งนัก ชีวิตของข้าจึงมิได้ลำบากนัก
แม้เครื่องแต่งกายแพรพรรณจะมีไม่มากเท่าพี่หญิงใหญ่สายตรง แต่ก็ไม่เคยอดอยากขาดแคลน ซ้ำยังดีกว่าบุตรสาวสายตรงของจวนขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงหลายแห่งเสียอีก
บางครั้งแม้แต่พี่หญิงใหญ่ยังอิจฉาข้า เพราะบิดารักและคอยปกป้องข้า ทว่ากลับไม่เคยสนิทสนมกับนาง
ข้าเคยลอบภาคภูมิใจอยู่เงียบ ๆ ทั้งยังหัวเราะเยาะนางที่วางตัวเคร่งขรึมและหัวโบราณไปเสียทุกเรื่อง พูดจาไม่เก่งเท่าข้าสักนิด ไม่อาจทำให้บิดายิ้มแย้มได้เหมือนข้า มารดาของนางก็ไม่งดงามเท่ามารดาของข้า ทั้งยังไม่ได้รักใคร่สนิทสนมกับบิดาอย่างมารดาของข้า
ก่อนอายุสิบขวบ ข้าคือดวงใจที่ทุกคนในจวนกั๋วกงทะนุถนอมอย่างไร้ข้อกังขา
ในยามนั้น สิ่งที่ข้ากังวลในแต่ละวันมีเพียงจะสวมอาภรณ์ลวดลายใด รับประทานอาหารอะไร และเมื่อพบหน้าบิดาในอีกครู่จะกล่าวถ้อยคำหวานหูใดให้ท่านเบิกบาน
ข้าเคยแอบพูดคุยกับพี่หญิงใหญ่ถึงเรื่องวันหน้า นางบอกว่าอยากแต่งให้อ๋องตวนผู้สง่างาม ข้ากลับดูแคลนว่าอ๋องตวนไร้ชื่อเสียงเรียงนาม ทั้งพระมารดาก็มีชาติกำเนิดต่ำต้อย หากจะแต่งก็ต้องแต่งให้บุรุษเลิศล้ำไร้ผู้ใดเทียบอย่างองค์ชายรัชทายาท