“แต่ฮูหยินลืมคุณหนูใหญ่ไปแล้วหรือเจ้าคะ? คุณหนูใหญ่เป็นโฉมงามเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวงอย่างแท้จริง หากคุณหนูใหญ่ยังอยู่ ตำแหน่งเต๋อเฟยไหนเลยจะพอ แม้แต่ตำแหน่งฮองเฮาก็ควรเป็นของสกุลเผย! คุณหนูใหญ่กตัญญูต่อท่านเพียงใดเล่า? ท่านโหวไม่แยกแยะใกล้ชิดห่างเหิน ทั้งยังตามใจหญิงชั้นต่ำผู้นั้น ปิดบังท่านไปเสียทุกเรื่อง! หรือฮูหยินจะอดทนกล้ำกลืนเรื่องเหล่านี้ต่อไปหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินเผยเคยสง่างามเพียงใดในจวนไท่ฟู่เมื่อกลางวัน ยามนี้ก็ยิ่งตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเพียงนั้น
ภายในใจยุ่งเหยิง ทว่ายังคงลังเลอยู่ระหว่างการล้างแค้นให้บุตรสาวกับอนาคตของสกุลเผย...
นางเจ็บปวดใจเพราะบุตรสาวสุดที่รัก แต่สุดท้ายก็ยังตัดใจจากเกียรติยศอันสูงส่งที่สั่งสมมาหลายปีไม่ลง
กระทั่งต้นเดือนห้า กองทัพชายแดนมีชัย จักรพรรดิจิ่งอันพาไทเฮาทั้งสองพระองค์ นำเหล่าสนมในวังไปหลบร้อนยังพระตำหนักรอง ฟางซื่อผู้เป็นสามัญชนซึ่งถูกกักขังอยู่ในตำหนักเย่ถิงทนความลำบากจากการซักผ้าไม่ไหว จึงเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวของเต๋อเฟยอีกครั้ง
ในจวนอ๋องตวน เฉินซื่อแท้งบุตร;
ครั้นอยู่ตำหนักตะวันออก ชายาองค์รัชทายาทประชวรหนัก ไป๋ซื่อคลอดก่อนกำหนด;
เมื่อสี่ปีก่อน ในงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ เต๋อเฟยวางยาพิษปั้นรื่อหงแก่กู้ชูเฟยซึ่งกำลังตั้งครรภ์ แล้วใส่ร้ายเจียงซื่อ;
หนึ่งเดือนก่อน ยังยุยงฟางซื่อให้ปองร้ายกู้ชูเฟยกับองค์ชายสาม...
เรื่องเหล่านี้ทีละเรื่อง แม้จะเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน กลับมีร่องรอยให้สืบค้น อู่อิงตามสืบสาวไปทีละเบาะแส เพียงครึ่งเดือนก็รวบรวมหลักฐานได้ครบถ้วน
หลักฐานแน่นหนา ไม่อาจปฏิเสธได้
ผู้คนต่างคาดเดาว่าฝ่าบาทคงมีพระประสงค์จะสืบคดีนี้มานานแล้ว จึงสามารถสาวเรื่องอื้อฉาวของเต๋อเฟยได้กระจ่างอย่างรวดเร็ว