นางกำนัลลวี่เฉียวเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามารายงานตามจริงว่า “ใต้เท้าตู้แห่งชางชูหลิงกับใต้เท้าหลางอวี้สื่อไม่ทราบว่าขุ่นเคืองเรื่องใด จึงโต้เถียงกันขึ้นพอดี คุณหนูเฟยจื่อยกขนมไปให้ใต้เท้าตู้ ใต้เท้าตู้ได้ยินว่ากุ้ยเฟยประทานมา ก็โมโหจนปัดถาดขนมคว่ำเพคะ”
ได้ยินดังนั้น แววตาถังอวิ๋นพลันเย็นเยียบ เขาวางตะเกียบในมือลงอย่างเงียบเชียบแล้วลุกขึ้น
น้ำเสียงไร้ระลอกอารมณ์ “เจาเอ๋อร์ นั่งรอสักครู่”
กล่าวจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากตำหนักข้างตะวันออกโดยไม่เอ่ยวาจาให้มากความ
ยามถังอวิ๋นโกรธจัดในช่วงแรก เขากลับสงบนิ่งยิ่งนัก
กู้ชิงเจาเป็นพระสนม จึงไม่สะดวกเข้าไปยังท้องพระโรงยามที่เหล่าขุนนางอยู่ นางรีบเรียกลวี่เฉียวกับโม่จู๋ไว้ “พวกเจ้ารีบตามฝ่าบาทไป”
ลวี่เฉียวกับโม่จู๋รีบคำนับแล้ววิ่งออกไป
ภายในท้องพระโรง ทุกคนยังไม่ทันได้คืนสติจากความตกใจเมื่อครู่
เฟยจื่อโกรธจนแทบทนไม่ไหว “นายหญิงของข้ามีน้ำใจนำของกินมาให้ใต้เท้า หากใต้เท้าไม่ชอบ ไม่กินก็ช่างเถิด เหตุใดต้องทำลายกันเช่นนี้! การกระทำของใต้เท้าเห็นกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงอยู่ในสายตาหรือไม่ เห็นฝ่าบาทอยู่ในสายตาหรือไม่!”
เดิมทีตู้เยี่ยนลงมือเช่นนั้นเพราะกำลังโกรธจัด ทันทีที่ได้ยินเสียงถ้วยกระเบื้องแตก เขาก็เสียใจแล้ว
ทว่าเขาได้รับความเคารพจากผู้คนมาแต่ไหนแต่ไร จึงทำใจลดศักดิ์ศรีลงในทันทีไม่ลง รู้สึกเสียหน้า
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่อยู่ตรงหน้าเขายังเป็นเพียงสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ข้างกุ้ยเฟยกู้ซึ่งเขาไม่ชอบอยู่แล้ว
เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วแค่นเสียง หันหน้าไปอีกทาง
ขุนนางจากสำนักราชเลขาธิการหลายคนเห็นแล้วต่างใจหายใจคว่ำ
หลางอิ๋นลองเกลี้ยกล่อมว่า “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงมีเมตตาต่อขุนนาง จึงประทานของให้ ใต้เท้าตู้ทำเช่นนี้คงไม่เหมาะกระมัง?”
กุ้ยเฟยเป็นพระสนมของฝ่าบาท เป็นคนในราชวงศ์ อีกทั้งยังเป็นคนโปรดในพระทัยของฝ่าบาท อย่าว่าแต่ปัดโต๊ะคว่ำเลย การไม่กินของที่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงประทานมาก็นับว่าไม่เคารพแล้ว