“บ่าวได้ยินชัดถ้อยชัดคำ เป็นซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงจิ้น บุตรชายสายตรงของสกุลหรง นามว่าหรงอี้เพคะ”
“บ่าวได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้ฉีกุ้ยเฟยตั้งใจจะให้ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงจิ้นเป็นเพื่อนเรียนขององค์ชายรอง” ผูเหอกล่าว “แต่กั๋วกงจิ้นไม่เห็นด้วย ฝ่าบาทก็ไม่ทรงอนุญาต แล้วเหตุใดครานี้จึง...”
เสียนเฟยสูดปาก “นี่คือผู้สืบทอดในอนาคตของสกุลหรงเชียวนะ บิดาของเขา หรงอิน ยังดำรงตำแหน่งในสำนักจานฉื่อแห่งตำหนักตะวันออก ฝ่าบาทย่อมไม่ทรงกระทำการโดยพลการ ทว่าการเคลื่อนไหวครานี้...” นางครุ่นคิด “หรือฝ่าบาทจะทรงกำหนดตำแหน่งรัชทายาทตั้งแต่เนิ่น ๆ?”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง” ผูเหาขมวดคิ้ว “หากจะทรงสถาปนารัชทายาท ย่อมต้องมีความเคลื่อนไหวทั่วราชสำนักไปนานแล้ว”
ถึงอย่างไร หากถังอวิ๋นในฐานะจักรพรรดิคิดจะสถาปนารัชทายาท ก็มิใช่เรื่องที่เพียงออกพระราชโองการฉบับหนึ่งแล้วจะเสร็จสิ้น
จำต้องส่งสัญญาณให้เหล่าขุนนางรู้ล่วงหน้า ให้ทุกคนเตรียมใจไว้ก่อน เมื่อมีการถกเถียงกันในที่ประชุมขุนนางจนได้ข้อยุติแล้ว จึงค่อยมีพระราชโองการลงมา
เสียนเฟยคิดดูแล้วก็เห็นจริงตามนั้น ทว่าในใจก็อดทอดถอนใจมิได้ “เพื่อนเรียนสองคนขององค์ชายรอง คนหนึ่งเป็นบุตรของฉีเส้าชิงแห่งสกุลฉี อีกคนเป็นหลานชายของชางชูกระทรวงว่าการข้าราชการ ส่วนเพื่อนเรียนขององค์ชายสามเดิมที นอกจากหลานชายของชางชูกระทรวงคลังแล้ว ยังมีโจวปิน บุตรชายของชิงแห่งกรมผู้แทนราชสำนักด้วย ฮูหยินกั๋วกงสุยเป็นป้าของคุณชายน้อยผู้นั้น ชาติตระกูลก็สูงส่งอย่างยิ่ง เพื่อนเรียนขององค์ชายทั้งสองเดิมทีมีน้ำหนักไม่ต่างกันมากนัก แต่ยามนี้เมื่อจวนกั๋วกงจิ้นเข้ามาพัวพัน...”