เขาทำได้เพียงสรุปว่า ตนโกรธเกินไปจนลืมธรรมเนียมราชวงศ์ จึงกล่าวขออภัยโทษว่า “กระหม่อมรู้ความผิดแล้ว”
ถังอวิ๋นไม่มองเขา พลางกล่าวต่อว่า “ประการที่สาม ท่านกล่าวถึงการหลงเชื่อคำยุยงของพระสนมคนโปรด หรือกำลังเหน็บแนมเฉินกุ้ยเฟยว่าอาศัยความโปรดปรานจนเหิมเกริม ประจบเอาใจเราเพื่อช่วงชิงความโปรดปราน จึงได้ตำแหน่งฮองกุ้ยเฟย กระทั่งตำแหน่งอาจารย์ประกบองค์ชายสาม?”
ตู้เยี่ยนคุกเข่าหลังตรง ประสานมือกล่าวเสียงดังว่า “กระหม่อมมิกล้า เพียงแต่กระหม่อมเห็นว่าใต้หล้าควรยึดถือเมตตาธรรมเป็นสำคัญ ส่วนเหล่าพระสนมก็ควรปฏิบัติตามกฎระเบียบและธรรมเนียมในวัง ไม่ควรกล่าววาจาเหลวไหลเพื่อชี้นำการตัดสินพระทัยของฝ่าบาท ในอดีตมีญาติฝ่ายพระมเหสีมากมายที่ทำให้แผ่นดินล่มจม จนประชาชนโกรธแค้นกันทั่วหล้า ขอฝ่าบาททรงถือเรื่องเหล่านั้นเป็นบทเรียนพ่ะย่ะค่ะ”
“คำกล่าวของชางชูหลิงผู้นี้ ก็นับว่าผิดข้อสาม ‘แยกแยะถูกผิดไม่เป็น’ อีกแล้ว” ถังอวิ๋นมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ในเมื่อชางชูหลิงเอ่ยถึงเรื่องนี้ วันนี้เราก็จะชี้แจงให้เหล่าขุนนางที่รักทุกท่านทราบอย่างชัดแจ้ง”
“การแต่งตั้งฮองกุ้ยเฟยเป็นผลจากการไตร่ตรองของเรามาเนิ่นนาน และหารือกับสำนักบุรุษพระศกแล้ว เฉินกุ้ยเฟยกับเหล่าพระสนมในวังล้วนยังไม่รู้เรื่องนี้ ส่วนเรื่องอาจารย์ประกบองค์ชายสาม ก็เป็นเรื่องที่เราหารือกับกั๋วกงแห่งจิ้นด้วยตนเอง ส่วนเฉินกุ้ยเฟย...” เขาหยุดชะงัก พลางทอดสายตาเย็นชาไปยังชางชูหลิง “เมื่อครู่ยังทูลเสนอให้เราเลือกอาจารย์ประกบคนใหม่ให้องค์ชายสาม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชางชูหลิงก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น คิ้วขมวดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ