“เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง ข้าเพียงไม่อยากให้ผู้คนครหาเท่านั้น” หากนางมิได้ดูแลกิจการฝ่ายใน นางคงคร้านจะยุ่งเรื่องเหล่านี้ หน้าหนังสือในมือพลิกผ่านไป “อีกอย่างก็แค่เรียกหมอหลวงมาคนหนึ่ง มิใช่เรียกให้นางลุกขึ้นมามีชีวิตชีวาในทันที ข้าเห็นสภาพนางแล้ว เกรงว่าคงยากจะหายดี”
“ก็เป็นนางก่อกรรมเองทั้งนั้น มิฉะนั้นจะมีวันนี้ได้อย่างไร”
กู้ชิงเจาไม่แสดงความเห็นต่อเรื่องนี้
นางไม่เชื่อเรื่องกรรมสนอง ทว่าก็เห็นว่าผู้ทำชั่วย่อมได้รับผลชั่ว เมื่อทำเรื่องเลวร้ายมากเข้า ศัตรูก็ย่อมมากตาม คนธรรมดาที่มีเมตตาต่อผู้อื่นยังประสบเคราะห์ได้ นับประสาอะไรกับคนเช่นนาง จะสงบสุขไปได้ตลอดชีวิตหรือ?
ผู้คนต่างเฝ้ารอให้นางตกอับ จะได้เหยียบซ้ำอย่างสาสม
วันหนึ่งเคยรุ่งโรจน์ไร้ผู้เทียบ อีกวันกลับถูกเหยียบจมโคลน ตกต่ำยิ่งกว่าสุนัขไร้เจ้าของ
เรื่องของฟางไฉเหรินยังเป็นเครื่องเตือนใจแก่ผู้คนในวังหลัง
อาหารการกินในแต่ละตำหนักต่างระมัดระวังกันมากขึ้น
แม้แต่ของที่ส่งมาจากสำนักซ่างสือก็ยังถูกตรวจสอบอย่างละเอียด
มิใช่ว่าทุกคนคิดว่าจะถูกปองร้าย เพียงเกรงว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ผู้คนในวังหลังต่างหวาดหวั่น จนผลประโยชน์ของสำนักซ่างสือลดลงไปมาก ครั้นหมี่ซ่างสือมารายงานที่ตำหนักกวนจวี สีหน้าก็ไม่ฮึกเหิมเหมือนแต่ก่อน
เมื่อมาถึงตำหนักกวนจวี จึงค่อยตั้งหลักได้ ไม่กล้าละเลยตามอำเภอใจ
กู้ชิงเจากำชับว่า
“แม้ต้นเหตุจะมิได้มาจากสำนักซ่างสือ แต่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก็ต้องระมัดระวังให้มากขึ้น ทุกขั้นตอนตั้งแต่จัดซื้อ ปรุงอาหาร ไปจนถึงส่งอาหาร ต้องมีร่องรอยให้ตรวจสอบ มีบัญชีบันทึกไว้ ห้ามประมาทเด็ดขาด”
หมี่อู่เหนียงได้รับการแต่งตั้งจากไทเฮา เป็นคนรอบคอบยิ่ง “เหนียงเหนียงโปรดวางพระทัย หม่อมฉันกำชับทั้งสี่หน่วยงานในสำนักซ่างสือแล้ว ต่อให้เหน็ดเหนื่อยขึ้นบ้าง ก็ต้องจัดการให้ละเอียดรอบคอบเพคะ”
“ข้าวางใจในความสามารถของเจ้า” กู้ชิงเจาพยักหน้า “สำนักซ่างสือเป็นจุดสำคัญที่สุด และเกิดข้อผิดพลาดได้ง่ายที่สุด แม้จะลำบากอยู่ชั่วครู่ แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์ เมื่อบันทึกทุกอย่างครบถ้วนแล้ว วันหน้าจะทำสิ่งใดก็มีหลักฐานตรวจสอบ ไม่ต้องถูกผู้อื่นลอบเล่นงาน”