“ตระกูลเสิ่นส่งนางเข้าวังมาก็ได้เป็นผินจู่เสียแล้ว เห็นทีจะเลี้ยงความทะเยอทะยานของนางจนเติบใหญ่จริง ๆ” ไป๋ผินระแวดระวังสตรีผู้นี้ขึ้นมาทันที ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัดกลุ้ม “ไม่ได้แล้ว นิสัยของฉีกุ้ยเฟยถูกคนโน้มน้าวได้ง่ายเกินไป จากเหตุการณ์วันนั้นที่ตำหนักชมจันทร์ เสิ่นเจียวผู้นี้ช่างเจรจาหว่านล้อมเก่งนัก หากฉีกุ้ยเฟยเชื่อคำพูดนาง แล้วเกิดคิดร้ายต่อพี่หญิงขึ้นมา...”
กู้ชิงเจามองนางเงียบ ๆ “แต่พวกเรามีวิธีขัดขวางนางหรือ?”
ไป๋ผินพูดมาถึงตรงนี้ก็อับจนถ้อยคำ “หรือจะปล่อยให้เสิ่นเจียวไปมาหาสู่กับตำหนักฟงลวนเช่นนั้นหรือ?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ นางก็ยิ่งกลัดกลุ้ม
อย่างไรพวกนางก็ไม่อาจบุกไปหาฉีกุ้ยเฟย แล้วบอกว่านางเสิ่นเจียวมีจิตใจชั่วร้าย ให้ระวังตัวทำนองนั้นได้
หากเป็นเช่นนั้น ฉีกุ้ยเฟยคงคิดว่าพวกนางเสียสติไปแล้ว
กู้ชิงเจามองสีหน้ากลัดกลุ้มของนาง เกรงว่านางจะโกรธจนทำร้ายตัวเอง จึงเอ่ยปลอบให้นางคลายใจ “กุ้ยเฟยไม่ใช่เด็กแล้ว ย่อมไม่เชื่อทุกคำที่นางพูด อีกอย่าง ไม่ว่าเสิ่นเจียวจะไปมาหาสู่กับกุ้ยเฟยอย่างไร จุดหมายสุดท้ายของนาง นอกจากโค่นข้าแล้ว ก็เพื่อให้ตนเองได้เลื่อนขั้น”
ไป๋ผินแค่นเสียง “พี่หญิงเฉลียวฉลาด ทั้งฐานะยังแตกต่างกับนางมากมาย ต่อให้มีกุ้ยเฟยคอยช่วยเหลือ นางจะกดขี่พี่หญิงได้ง่าย ๆ หรือ? พี่หญิงหาได้อยู่ตัวคนเดียวไม่ ข้ากับองค์ชายควน รวมถึงเสี่ยวเจ๋อร์ ล้วนเป็นที่พึ่งของพี่หญิง เรื่องโค่นไม่โค่นอะไรนั่น ช่างเพ้อฝันเสียจริง”