“นี่...เกรงว่าจะไม่เหมาะกระมัง” กู้ชิงเจาเผยสีหน้าลำบากใจ
ที่สำคัญ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ก็ไม่เคยมีธรรมเนียมให้จักรพรรดิลงครัวมาก่อน
นางเป็นพระสนมลงครัวก็ทำให้ผู้คนพูดถึงกันไม่หยุดแล้ว หากถังอวิ๋นผู้เป็นโอรสสวรรค์จะลงครัวอีก ขุนนางตรวจการคงโวยวายจนพังประตูพระโรงเซวียนเจิ้งเป็นแน่
“มีสิ่งใดไม่เหมาะกัน? เจ้าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ควรไม่ต้องเปื้อนมือกับงานครัว ยังเข้าครัวไปหลายหนแล้ว ข้าเป็นบุรุษอกสามศอก ไฉนจะเข้าครัวไม่ได้” ถังอวิ๋นไม่คิดว่ามือของตนสูงค่าเพียงนั้น “อู่อิง ไปหาผ้ากันเปื้อนมาให้เราที”
อู่อิงเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า งานที่ฝ่าบาทมอบหมายให้ตนช่างทำได้ยากยิ่ง
เขาลังเลใจนัก คิดว่าตนควรยืนหยัดให้มากกว่านี้ ต้องทูลทัดทานฝ่าบาท
“ฝ่าบาท...” หรือพระองค์จะทรงพิจารณาอีกสักครั้งพ่ะย่ะค่ะ?
“พูดมากไปไย ไปเร็วเข้า!” ถังอวิ๋นตวัดสายตาเย็นชาใส่เขา
“พ่ะย่ะค่ะ” อู่อิงวิ่งปรูดออกไป
กู้ชิงเจา: ไม่ใช่สิ ความแน่วแน่ของเจ้านี่มีอยู่แค่นี้เองหรือ?
อู่อิงวิ่งหายลับไปแล้ว
กู้ชิงเจา: ...
ดังนั้น เมื่อจักรพรรดิผู้มีชีวิตสุขสบายเริ่มลงครัว ครัวหอตำหนักกวนจวีก็ปรากฏภาพดังต่อไปนี้:
“เจาเอ๋อร์ ผูกผ้ากันเปื้อนเช่นนี้ใช่หรือไม่?”
ฝ่าบาท อู่อิงเพิ่งผูกให้พระองค์เรียบร้อยแล้ว พระองค์กระตุกเช่นนี้ มันก็คลายออกอีกแล้วเพคะ
“เจาเอ๋อร์ น้ำร้อนที่ใส่ลงไปเหมาะสมหรือไม่?”
ฝ่าบาท พระองค์เติมแป้งกับน้ำสลับกันไปมาตั้งกี่หนแล้วเพคะ!
“เจาเอ๋อร์ ปั้นแป้งข้าวเหนียวเป็นก้อนเช่นนี้ได้หรือไม่?”
ฝ่าบาท พระองค์ใช้แรงมือมากเกินไปแล้ว ก้อนแป้งแตกหมดแล้วเพคะ!!
“เจาเอ๋อร์ ข้าเห็นว่านึ่งสุกแล้ว ยกลงกระทะได้แล้ว!”
ฝ่าบาท ไอเพิ่งลอยขึ้นมาเอง กว่าจะสุกทั่วคงต้องรออีกพักใหญ่เพคะ...
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดขนมข้าวเหนียวกุ้ยฮวาก็ทำเสร็จ