“ข้างนอกเกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดแต่ละคนจึงร้อนรนกันนัก?” ภายในตำหนักฉู่ซิ่ว เซี่ยฉินมองเหล่าหญิงงามที่พากันหลั่งไหลออกไปด้านนอกด้วยท่าทีเขินอายปนขวยเขิน อดประหลาดใจไม่ได้
“ยังเป็นหญิงงามอยู่แท้ ๆ แต่ละคนกลับไม่เคยเรียนรู้กฎระเบียบให้ดี มารยาทก็ลืมเสียหมดสิ้น” ชิวจื่อซวงหัวเราะเยาะอยู่หลายครั้ง “ท่าทางเช่นพวกนางยังคิดจะผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้ายอีกหรือ ช่างน่าขันนัก” นางมองมาทางเซี่ยฉินเป็นระยะ ต้วนเวยจื่อซึ่งสนิทสนมกับเซี่ยฉินมิได้อยู่ด้วยในยามนั้น ชิวจื่อซวงจึงยิ่งแสดงท่าทีดูแคลน “อย่างไรก็มาจากตระกูลเล็ก ๆ พอเห็นเรื่องใดเข้าก็รู้สึกแปลกใหม่ไปเสียหมด ช่างสายตาคับแคบนัก”
เสิ่นเจียวรอให้นางพูดจบ ก่อนเอ่ยห้ามปรามอย่างไม่หนักไม่เบา “พี่หญิงชิว เรื่องของผู้อื่นพวกเราก็มิควรเข้าไปก้าวก่าย อย่างไรก็มิใช่คนเส้นทางเดียวกัน”
คำพูดนี้แบ่งนางออกจากเซี่ยฉิน ต้วนเวยจื่อ ตลอดจนเหล่าหญิงงามด้านนอกที่ไม่สนใจมารยาทได้อย่างชัดเจน ทั้งยังทำให้นางดูสุขุมสำรวมกว่าผู้อื่น
เซี่ยฉินตั้งใจจะโต้กลับสักคำ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ต้วนเวยจื่อก็เร่งรุดเข้ามา สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี
“ฝ่าบาท! ฝ่าบาทเสด็จมาแล้ว!” นางรีบเข้ามาดึงเซี่ยฉิน “พี่หญิง รีบไปกันเถิด พวกเราไปดูกัน!”
แม้เซี่ยฉินจะถือตัวในฐานะของตนเพียงใด ยามนี้ก็ยังสงบใจไม่ลง “รองเท้า! รองเท้าของข้า!”
เหล่าหญิงงามเรียนรู้กฎระเบียบกันที่ตำหนักหน้าและตำหนักหลัง ครั้นกลับถึงห้องพักก็ถอดรองเท้าแล้วนั่งคุกเข่าอยู่บนตั่ง
นางสวมรองเท้าอย่างเริงร่า ก่อนจะลนลานมุ่งหน้าออกไปด้านนอก
ชิวจื่อซวงเห็นเช่นนั้นก็หวั่นไหวไม่น้อย ขณะกำลังยินดีปรีดาและคิดจะถามความเห็นของเสิ่นเจียว กลับเห็นอีกฝ่ายกำลังวาดคิ้วหน้ากระจกอย่างไม่เร่งร้อน จึงอดทอดถอนใจมิได้ “สมกับเป็นน้องหญิงเสิ่นที่สุขุมสง่างาม ยามนี้แล้วยังสำรวมมั่นคงถึงเพียงนี้ มิได้เหมือนสองคนนั้นที่ทำตัวไม่รู้จักกาลเทศะ”