ตำหนักกวนจวี
หงเชารีบเข้ามาในห้อง «นายหญิง หญิงงามจากตำหนักฉู่ซิ่วมีปากเสียงกัน ทั้งยังลงไม้ลงมือทำร้ายผู้อื่นด้วย»
กู้ชิงเจากำลังว่าง ๆ จึงปักถุงหอมไล่แมลงให้ถังเจ๋อ เมื่อได้ยินก็ยังไม่เงยหน้า «เรื่องเช่นนี้ ให้เหล่านางกำนัลผู้จัดการกิจการของตำหนักฉู่ซิ่วกับตำหนักยวี่ซิ่วลงโทษตามระเบียบก็พอ»
เมื่อคนมากขึ้น ก็ย่อมเกิดเรื่องวุ่นวายได้ง่าย ยิ่งหญิงงามเหล่านั้นต่างเป็นคู่แข่งกันด้วยแล้ว
ตั้งแต่เริ่มคัดเลือกหญิงงาม นางกับฉีกุ้ยเฟยก็ย้ำแล้วย้ำเล่าว่า หากหญิงงามไม่คำนึงถึงกิริยามารยาท ก่อเรื่องวุ่นวาย นางกำนัลผู้จัดการกิจการย่อมมีสิทธิ์ลงโทษ ผู้ใดสมควรถูกส่งออกจากวังก็ให้ส่งออก ผู้ใดสมควรถูกลงโทษก็ลงโทษ กฎระเบียบเหล่านี้กำหนดไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
หงเชากลับกล่าวว่า «ผู้ลงมือคือหญิงงามแซ่เซี่ย บุตรีเจ้าเมืองอิวโจว กับหญิงงามแซ่เสิ่น ทั้งสองคนมีรายชื่อที่ฝ่าบาททรงเลือกไว้ นางกำนัลผู้จัดการกิจการจึงไม่กล้าตัดสินใจเอง ถึงได้มาเรียนให้นายหญิงทราบเจ้าค่ะ»
เข็มในมือกู้ชิงเจาชะงักไปเล็กน้อย นางเงยหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง «เสิ่นเจียวก็พัวพันกับเรื่องนี้ด้วย ข้าคงไม่สะดวกเข้าไปยุ่ง เจ้าไปแจ้งกุ้ยเฟยสักคำ นางย่อมจัดการอย่างเที่ยงธรรม»
«เพคะ»
«นายหญิงพักสักครู่เถิด ท่านทำงานมาครึ่งค่อนวันแล้ว» เสิ่นหลินยกชามา พลางรับของจากมือนาง «ใกล้พลบค่ำแล้ว ไม่ควรใช้สายตาต่ออีก»
«อากาศร้อนขึ้นทุกที ยุงแมลงก็ชุกชุมขึ้นด้วย พอไปถึงพระตำหนักรอง คงยิ่งชวนให้รำคาญ เด็กเล็กผิวเนื้อนุ่มนิ่ม หากถูกกัดเข้าคงร้องไห้แน่» กู้ชิงเจามองถุงหอมที่ยังปักไม่เสร็จ แววตาอ่อนโยนยิ่ง «วางไว้ก่อนเถิด พรุ่งนี้หากมีเวลาค่อยปักต่อ»