อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนไหว นางนมสกุลชิวจึงเดินตรงเข้าไป เห็นสาวใช้ชุดเขียวคนหนึ่งยืนปกป้องเด็กหญิงไว้แน่นอยู่หลังภูเขาจำลอง ครั้นเห็นนางมา สาวใช้ก็เกรงว่าจะล่วงเกินผู้ที่ไม่ควรล่วงเกิน จึงยอบกายคำนับแล้วกล่าวว่า “ฮูหยินท่านนี้ ข้ากับท่านหญิงของข้าเพียงเดินผ่านมา มิได้ตั้งใจแอบฟัง”
นางนมสกุลชิวกวาดตามองเครื่องแต่งกายของทั้งสอง เมื่อเห็นว่าไม่ใช่ชุดของคนในวัง แววตาก็พลันดูแคลน “ท่านหญิงหรือ? ท่านหญิงบ้านใดกัน ข้าไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน”
เพราะเป็นสะใภ้ของหลานชายไทเฮา นางจึงเข้าออกวังอยู่บ่อยครั้ง อย่าว่าแต่ท่านหญิงเลย ต่อให้เป็นท่านหญิงชั้นรอง นางก็ยังรู้จัก
ทว่าท่านหญิงน้อยที่สาวใช้เอ่ยถึง นางกลับไม่เคยพบเห็นมาก่อน
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงคนที่เดินทางกลับจากเขตศักดินาเช่นเดียวกับจวนอ๋องหนานหลิง มิใช่บุคคลสำคัญอันใด
เมื่อคิดเช่นนี้ นางนมสกุลชิวก็ยิ่งไร้ความหวาดหวั่น
สาวใช้จะมองความหยิ่งผยองของนางไม่ออกได้อย่างไร นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “พวกเราเป็นคนจากจวนอ๋องหวยหยาง วันนี้เพิ่งเข้าวังเป็นครั้งแรก หากล่วงเกินฮูหยิน ขอฮูหยินโปรดอภัย”
จวนอ๋องหวยหยางมิใช่ไร้ชื่อเสียง นางคิดว่าเมื่อบอกชื่อจวนอ๋องหวยหยางออกไป อีกฝ่ายคงสำรวมลงบ้างและไม่เอาความต่อ ทว่าใครจะคาดคิดว่าพอชิวจิ้นซวงได้ยิน สีหน้าก็พลันหม่นลง
“จวนอ๋องหวยหยาง?” นางมองเด็กหญิงตัวน้อยด้านหลังสาวใช้ด้วยแววตาดุจอสรพิษ “ธิดาของฟู่เหยาหรือ?”
สาวใช้ขมวดคิ้ว “ฮูหยินรู้จักพระชายาอ๋องของข้าหรือเจ้าคะ?”