“ฮึ!” ถังควานยังเด็กก็จริง แต่หาได้โง่เขลา เพียงเห็นสตรีผู้นี้ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี
องค์ชายและองค์หญิงยังทรงพระเยาว์ ในหมู่ข้าหลวงหญิง เจี่ยวเยว่มีอาวุโสอยู่ไม่น้อย นางก้าวออกมาข้างหน้า สายตาคมกริบจับจ้องนางนมสกุลชิว “ฮูหยินท่านนี้คงเป็นฮูหยินซื่อจื่อแห่งจวนกงผู้สืบทอดพระราชทานพระกรุณากระมัง? ไม่ทราบว่าเหตุใดในวันมงคลใหญ่เช่นนี้ จึงกลั่นแกล้งชายาแห่งองค์ชายน้อยแห่งจวนอ๋องหวยหยางภายในเขตพระราชฐาน ทั้งยังกล่าววาจาไร้มารยาท ใส่ร้ายเหลียงเฟยเหนียงเหนียงตามอำเภอใจ ขอฮูหยินโปรดชี้แจงด้วย”
เจี่ยวเยว่กับชิงฝางมีอาวุโสพอกัน ด้วยฐานะของนาง แม้แต่จักรพรรดิจิ่งอันยังต้องไว้หน้าไทเฮาสกุลหรงและให้เกียรตินางอยู่หลายส่วน นับประสาอะไรกับฮูหยินซื่อจื่อผู้ต่ำต้อยคนหนึ่ง
ชิงฝางเป็นคนมีอัธยาศัยดี ทว่าเจี่ยวเยว่ดูแลกรมตรวจการฝ่ายใน เป็นผู้เข้มงวดอย่างแท้จริง คำถามไม่กี่ประโยคของนางล้วนคมกริบ จนชิวจิ้นซวงหวาดหวั่นจนใจสั่น
“ที่แท้เด็กคนนี้ก็เป็นชายาแห่งองค์ชายน้อยแห่งจวนอ๋องหวยหยางจริง ๆ หรือเจ้าคะ?” ชิวจิ้นซวงฝืนทนสายตาเย็นชาของเจี่ยวเยว่ เอ่ยอย่างมีเหตุมีผลว่า “ข้าไม่รู้จักนางจริง ๆ ยังนึกว่าเป็นคนที่แอบอ้างเป็นธิดาของอ๋องหวยหยาง จึงเอ่ยปากห้ามปรามไปสองคำเท่านั้น เป็นเพียงความเข้าใจผิด”
“ฮูหยินเอาแต่กล่าวว่าความเข้าใจผิด คิดจะใช้คำนี้กลบเกลื่อนการกระทำอันชั่วร้ายเมื่อครู่หรือเจ้าคะ?” นางกำนัลกล่าวอย่างขุ่นเคือง “หากมิใช่เพราะใต้เท้าทั้งสองแยกแยะถูกผิดได้ และองค์ชายองค์หญิงทั้งหลายเสด็จมาถึงทันเวลา วันนี้ชายาน้อยของข้าคงถูกกล่าวหาว่ามีพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วขับออกจากวังไปแล้ว!”
ชิวจิ้นซวงนึกไม่ถึงว่าตนยื่นบันไดให้นางลงแล้ว แต่นางกำนัลผู้นี้ยังไม่ยอมเลิกรา แววตาเย็นเยียบจึงตวัดมองนางกำนัล “เหตุใดเจ้าจึงไม่รู้จักแยกแยะดีชั่ว? ข้าก็บอกแล้วว่าไม่รู้จักนางชั่วขณะหนึ่ง เจ้าเป็นเพียงนางกำนัล กล้าตะโกนโหวกเหวกต่อหน้าฮูหยินผู้นี้เชียวหรือ?”