“ไทเฮาทรงพระเจริญเพคะ” ทั้งสองยอบกายคำนับพร้อมกัน
ไทเฮาหลีปรายพระเนตรมองกู้ชิงเจาเป็นคนแรก “เหลียงเฟยมาแล้ว นั่งเถิด”
กู้ชิงเจากลับยังไม่ได้นั่งลงทันที นางถอยไปหนึ่งก้าว พลางแนะนำอีกฝ่ายว่า “ไทเฮาเพคะ นี่คือพระชายาอ๋องหวยหยาง เพิ่งกลับเมืองหลวงเมื่อไม่กี่วันก่อน ฝ่าบาททรงอนุญาตเป็นพิเศษให้พระชายาเข้าวังมาถวายคำนับไทเฮาเพคะ”
ถ้อยคำครึ่งหลังนี้ช่างแยบคาย ทั้งโดยนัยและตรงไปตรงมา ล้วนบอกไทเฮาว่านี่คือภรรยาของขุนนางที่จักรพรรดิจิ่งอันทรงให้ความสำคัญ
ไทเฮาหลีจึงเหลือบมองนางคราหนึ่ง แววพระเนตรลุ่มลึก “พระชายาอ๋องหวยหยางก็เป็นหญิงงามที่เข้าคัดเลือกในคราวนั้นกระมัง? พริบตาเดียวผ่านมาหลายปีแล้ว กลับยิ่งงดงามขึ้นทุกที”
ฟู่ฮูหยินยอบกายคำนับอีกครั้งอย่างอ่อนช้อย “ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงชมเพคะ คราวนั้นหม่อมฉันเคยเห็นไทเฮาจากไกล ๆ บนท้องพระโรง เพียงรู้สึกว่าพระองค์ทรงสง่างามน่าเกรงขาม จนผู้คนอดเกิดความเคารพเลื่อมใสมิได้ ครั้นได้เข้าเฝ้าไทเฮาอย่างใกล้ชิดในวันนี้ หม่อมฉันยิ่งรู้สึกเลื่อมใสจากใจเพคะ”
เพราะเรื่องชิวจิ้นซวง หญิงงามในคราวก่อน ไทเฮาจึงมิได้มีความรู้สึกดีต่อพระชายาอ๋องหวยหยางนัก ทว่าบัดนี้เมื่อเห็นนางพูดจาคล่องแคล่ว อีกทั้งยังเป็นกู้ชิงเจาที่พามา ความขุ่นเคืองก็คลายลงไปหลายส่วน “เมื่อเป็นคนในราชวงศ์ ก็ถือเป็นคนกันเอง ไม่ต้องเคร่งครัดพิธีรีตอง นั่งเถิด เหลียงเฟยมานั่งข้างอัยเจีย แล้วเล่าให้อัยเจียฟังว่าหญิงงามที่จะเข้าคัดเลือกในปีหน้ามีผู้ใดบ้าง”
กู้ชิงเจานั่งลงข้างไทเฮาหลี ครั้นเห็นอีกฝ่ายตั้งใจเมินฟู่ฮูหยิน จึงยิ้มเอ่ยหยอกว่า “พรุ่งนี้หม่อมฉันจะนำรายชื่อหญิงงามมาถวายไทเฮา แล้วอ่านให้ฟังทีละคนเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าวันนี้พระชายาอ๋องหวยหยางเข้าวังมาเตรียมของขวัญชั้นดีถวายไทเฮา ได้ยินว่าทางตะวันตกเฉียงเหนือมีของแปลกตามากมาย หม่อมฉันใคร่รู้นักเพคะ”