“หึ! สมัยที่ฝ่าบาทยังเป็นอ๋องตวน ตระกูลเผยก็วางอำนาจข่มเหงผู้อื่น หากไม่เป็นเช่นนั้น ตระกูลเผยจะมีโอกาสเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องได้อย่างไร จนภายหลังก่อเรื่องชั่วร้ายมากมายถึงเพียงนี้?” เรื่องที่ยังคงติดค้างในใจไทเฮาหลี มีเพียงเรื่องในอดีตเมื่อครั้งยังต่ำต้อยและถูกบีบคั้นกดขี่ “กล่าวไปแล้วก็เป็นเพราะคนผู้นั้นในตำหนักฉืออันเมื่อครั้งนั้นให้ท้าย มิฉะนั้นจะมีเรื่องมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร”
คำพูดประโยคเดียวทำให้หลี่เจี๋ยอวี่ซึ่งกำลังเล่าเรื่องอย่างออกรสถึงกับนิ่งงัน
กู้ชิงเจายิ่งมีสีหน้าไม่น่ามอง พยายามอย่างยิ่งกว่าจะควบคุมอารมณ์ไว้ได้
แดงชาดม่วงที่อยู่ข้างกายรีบเอ่ยขึ้น “เหนียงเหนียง ถึงเวลาดื่มยาบำรุงครรภ์แล้วเพคะ”
กู้ชิงเจาลุกขึ้นตามน้ำ ยอบกายคำนับ “ขอไทเฮาทรงอภัย ช่วงนี้หม่อมฉันรู้สึกคลื่นเหียนไม่สบายท้องอยู่เสมอ เกรงว่าจะรบกวนพระอารมณ์ของเหนียงเหนียง ขอหม่อมฉันกลับก่อนเพคะ”
“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรงลำบากเพราะตั้งครรภ์ สีหน้าก็ดูไม่สู้ดี” หลี่เจี๋ยอวี่เอ่ยอย่างเป็นห่วง “ท่านป้า รีบให้กุ้ยเฟยกลับไปพักผ่อนเถิดเพคะ”
ไทเฮาหลีทรงรับคำเบาๆ แล้วพยักหน้า “ในเมื่อร่างกายไม่สบาย ก็รีบกลับไปพักเถิด ยาที่ควรดื่มก็ต้องดื่มให้ครบ พระโอรสในครรภ์สำคัญที่สุด”
“เพคะ หม่อมฉันทูลลา”
หลี่เจี๋ยอวี่รีบลุกตาม “ไทเฮา หม่อมฉันขอไปส่งกุ้ยเฟยเพคะ”
ไทเฮาทรงโบกพระหัตถ์ “ไปเถิด”
หลี่เจี๋ยอวี่กับแดงชาดม่วงประคองนางออกจากท้องพระโรงอย่างระมัดระวัง คนละข้าง ก่อนก้าวข้ามธรณีประตู
“ชิวจิ้นซวงผู้นั้นสมองไม่ค่อยปลอดโปร่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว กุ้ยเฟยพี่หญิงอย่าทรงกริ้วจนนำพาให้เสียพระวรกายเลยเพคะ”
กู้ชิงเจาเหลือบมองนางอย่างเฉยชา “ในเมื่อเจ้าบอกว่านางสมองไม่ปลอดโปร่ง ข้าก็ย่อมไม่จำเป็นต้องโกรธนาง”