“นายหญิง ตำหนักโซ่วอันส่งคนมาเชิญท่านไปพบเพคะ”
ไช่ไห่ได้รับข่าวก็รีบมารายงาน
“ได้” กู้ชิงเจายิ้มพลางลูบศีรษะเล็ก ๆ ของถังเจ๋อ “อย่าฝึกเขียนอักษรอยู่ตลอด หากเบื่อก็ให้ไช่จิ้วกับตานชิงพาเจ้าไปเที่ยวเล่น”
ถังเจ๋อน้อยพยักหน้า “เจ๋อร์ทราบแล้ว เสด็จแม่ไปเถิด ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
ด้านนอกมีฝนพรำบางเบา กู้ชิงเจาสวมเสื้อกันหนาว เดินตรงไปยังตำหนักโซ่วอัน
นับแต่ไทเฮาสกุลหรงสิ้นพระชนม์ กู้ชิงเจาก็แทบไม่มีเวลาไปตำหนักโซ่วอัน วันนี้จึงนับเป็นครั้งแรกที่นางมาเยือนหลังพ้นช่วงไว้ทุกข์
เพิ่งมาถึงด้านนอกตำหนักใหญ่ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยครึกครื้นดังมาจากข้างใน ไทเฮาทรงพระสรวลไม่หยุด
กู้ชิงเจาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้าไปในตำหนักด้านใน
พอเห็นนางมา สองคนที่นั่งเป็นเพื่อนอยู่ด้านในก็รีบลุกขึ้น “ถวายพระพรพระสนมกุ้ยเฟย”
ที่แท้หลี่เจี๋ยอวี่กับชิวจิ้นซวง ฮูหยินซื่อจื่อแห่งจวนกงผู้สืบทอดพระกรุณา ก็อยู่ที่นี่ด้วย
“กุ้ยเฟยมาแล้ว เชิญนั่ง” ไทเฮาหลีทรงปฏิบัติต่อนางด้วยความเคารพเช่นเคย
กู้ชิงเจายังมิได้นั่งลงทันที นางถอดเสื้อกันหนาวส่งให้หงเชาถือ ก่อนเดินเข้าไปถวายคำนับไทเฮาตามธรรมเนียม “ขอไทเฮาทรงพระเกษมสำราญเพคะ”
“โธ่ เจ้านี่เคร่งครัดธรรมเนียมเกินไปแล้ว เราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงพิธีรีตองถึงเพียงนี้ จางหลี รีบประคองกุ้ยเฟยนั่งลงเถิด”
“ขอบพระทัยไทเฮา” กู้ชิงเจาจึงนั่งลงที่ปลายอีกด้านของตั่งนุ่มตามรับสั่ง ใบหน้าเจือแววรู้สึกผิด “หม่อมฉันไม่ได้มาเข้าเฝ้าไทเฮาเสียนาน กลับต้องให้ไทเฮาส่งคนไปตาม ช่างเป็นความผิดของหม่อมฉันจริง ๆ เพคะ”
“ช่วงนี้กิจการในวังหลังยุ่งวุ่นวาย อัยเจียเข้าใจเจ้า” ไทเฮาหลีมีพระพักตร์ผ่องใส อารมณ์ดีอย่างยิ่ง มิได้มีทีท่าจะตำหนินางแม้แต่น้อย “จำได้ว่ากุ้ยเฟยชอบดื่มชา จางหลี จงชงปี้หลัวชุนที่อัยเจียเพิ่งได้มาเมื่อหลายวันก่อนให้กุ้ยเฟยสักถ้วย”