องค์ชายรัชทายาทมิได้ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย กลับกล่าวอย่างเปิดเผยว่า “ข้าเห็นดอกไม้บานงามดี จึงเด็ดมา วันนี้ยังส่งไปถวายเสด็จแม่ตั้งมากมาย เสด็จแม่มิได้ประดับดอกไม้มานานแล้ว”
กล่าวจบ ก็มีคนยกตะกร้าดอกท้อสีสันสดใสหลายใบเข้ามาถวาย
ฮองเฮาเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ “เสด็จแม่ชราแล้ว จะใช้ดอกไม้สีสันฉูดฉาดเช่นนี้ได้อย่างไร”
แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่รอยยิ้มในแววตากลับปิดไม่มิด
คนที่มีฐานะเช่นนาง ย่อมไม่เห็นสิ่งของหรูหรามีค่าอยู่ในสายตา น้ำใจขององค์ชายรัชทายาทต่างหากที่ล้ำค่ายิ่ง
“องค์ชายรัชทายาทรู้จักเอาใจใส่ผู้อื่นขึ้นทุกทีแล้ว”
ถังอวิ๋นเห็นนางยินดี ก็จดจำความดีของกู้ชิงเจาไว้ในใจเพิ่มขึ้นอีกสองส่วน
เดิมทีเขาคิดจะมอบดอกไม้ทั้งหมดให้ตำหนักเจียนเจีย แต่จนใจที่นางแบ่งออกเป็นหลายส่วน ส่วนหนึ่งให้เหล่านางกำนัลนำไปส่งให้บรรดาพระชายาและนางสนมแห่งตำหนักตะวันออก อีกส่วนหนึ่งก็ให้เขานำกลับมาบ้าง บอกว่าจะนำไปถวายฮองเฮาและกุ้ยเฟยก็ได้
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าเป็นเพียงดอกไม้ ไม่เหมาะจะนำไปมอบให้ผู้ใด ทว่าพอได้เห็นเช่นนี้แล้ว กลับรู้สึกแตกต่างออกไป
เมื่อออกจากวังเจียวฝางแล้ว อย่างไรเขาก็ต้องไปเยี่ยมพระมารดาผู้ให้กำเนิด กุ้ยเฟยหลี่
นับแต่ถังอวิ๋นได้รับแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาท กุ้ยเฟยหลี่ก็ย้ายไปประทับ ณ ตำหนักเยาหัว มารดาย่อมมีบารมีเพราะบุตร ในวังหลัง นางจึงเป็นผู้มีอำนาจเป็นอันดับหนึ่งรองจากหรงฮองเฮา
ครั้นถังอวิ๋นมาถึง กุ้ยเฟยหลี่กำลังให้นางกำนัลหลายคนปรนนิบัติทาสีเล็บ เมื่อเห็นเขาเข้ามา นางเพียงเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย