ตำหนักชมจันทร์ ศาลาน้อยมีทิวทัศน์งดงามราวภาพวาด
หญิงงามชุดขาวนางหนึ่งวิ่งมาด้วยความยินดีปรีดา ก่อนเอ่ยกับหญิงงามที่นั่งอยู่ริมศาลา พลางถือกระจกบานเล็กแต่งหน้าอยู่ตามลำพังว่า “ยินดีกับพี่ไป๋ด้วย เมื่อครู่ข้าได้ยินข่าวมาว่า พระสนมชูเฟยหมายตาบุตรชายสายตรงของจวนอ๋องจวิ้นตงอันให้พี่แล้ว”
ไป๋อีอีกำลังทาชาดริมฝีปาก พอได้ยินก็สะดุ้งจนมือสั่น ลากเส้นสีแดงสะดุดตาออกมาข้างมุมปาก
“เจ้าพูดอะไร?!”
หญิงงามผู้นั้นเข้าใจว่านางตกใจด้วยความยินดี จึงกล่าวต่อว่า “แม้คนสกุลนั้นจะมิใช่ญาติผู้พี่ร่วมสายตรงของฝ่าบาท แต่ก็สนิทสนมกับฝ่าบาทยิ่ง อีกทั้งยังเป็นตระกูลสูงศักดิ์อย่างจวนอ๋องจวิ้นอีก” นางจุ๊ปากไม่หยุด “พระสนมชูเฟยดีกับพี่ไป๋จริง ๆ พี่ช่วยองค์ชายสามไว้ พระสนมชูเฟยจึงมอบเกียรติยศเช่นนี้ให้ น่าอิจฉาผู้อื่นยิ่งนัก”
“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!” ไป๋อีอีลุกพรวดด้วยความร้อนใจ ตวาดใส่นางว่า “ข้าเป็นหญิงงามที่ต้องเข้ารับการคัดเลือกรอบสุดท้าย ให้ฝ่าบาททรงเลือก จะไปแต่งกับบุตรชายของอ๋องจวิ้นตงอันได้อย่างไร!”
ปกติไป๋อีอีมักแสดงท่าทีอ่อนโยนและสุภาพเป็นพิเศษ ท่าทางไร้มารยาทประหนึ่งหญิงปากตลาดเช่นนี้ ทำให้หญิงงามผู้นั้นตกตะลึงไปไม่น้อย
“ใช่ว่าจะไม่เคยมีมาก่อนเสียหน่อย” หญิงงามกล่าวอย่างงุนงง “ในรัชศกจิ่งอันปีที่หนึ่ง คุณหนูใหญ่แห่งจวนโหวฉางหลิงก็หมั้นหมายกับหลานชายทางสายมารดาของไทเฮาหลี ก่อนถึงการคัดเลือกรอบสุดท้ายแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ฝ่าบาททรงอนุญาต ย่อมไม่เป็นอุปสรรคต่อการคัดเลือกรอบสุดท้าย”
นางไม่เข้าใจเอาเสียเลย จึงเอ่ยอย่างฉงนว่า “พี่ไป๋ไม่ยินยอมเช่นนี้ หรือว่ามีคนที่พึงใจอยู่ข้างนอกวังแล้ว?”