ภายในพระตำหนักจื่อเฉิน สีพระพักตร์ถังอวิ๋นมืดครึ้ม แววตาเย็นเยียบราวเหมันตฤดู “เต๋อเฟยกล่าวเช่นนี้จริงหรือ?”
เฉี่ยนฝูก้มกายลง “เพคะ”
แววพระเนตรถังอวิ๋นยิ่งเย็นเยียบ “จับตาดูเต๋อเฟยให้ดี หากนางมีความเคลื่อนไหวอันใด จงมารายงานข้าในทันที”
“เพคะ หม่อมฉันทราบแล้ว เพียงแต่ทางฟางไฉเหริน หม่อมฉันต้องทำตามที่เต๋อเฟยกล่าวหรือไม่เพคะ?”
“ทำตามนั้น” เขาวางพู่กันชาดในมือลงอย่างหนัก “ข้าอยากเห็นนักว่าสกุลฟางจะยังโง่เขลาอีกหรือไม่”
กล่าวอย่างไม่น่าฟังนัก ตั้งแต่แรกสกุลฟางก็เป็นหมากที่นางใช้คานอำนาจเต๋อเฟยและฝ่ายใน
เดิมทีเขาคิดจะโปรดปรานสกุลฟางให้นางลำพองใจ จนสามารถเอาผิดเต๋อเฟยได้
ทว่าเต๋อเฟยกลับทนรอไม่ไหว ทำลายอนาคตของตนเสียก่อน บทบาทของสกุลฟางจึงไม่สำคัญอีกต่อไป
นางตั้งครรภ์แล้วสูญเสียบุตรไป นับว่าได้รับโทษแล้ว เดิมเขาไม่คิดจะลงโทษนางให้มากไปกว่านี้ เพียงให้นางใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ในวังอย่างมีเกียรติในฐานะไฉเหรินก็พอ
แต่หากนางยังร่วมมือกับเต๋อเฟย ก่อเรื่องเลวร้ายมากมายเช่นนั้นอีก—
ก็อย่าหาว่าเขาไร้เมตตาและไม่ไว้หน้า
หลังเฉี่ยนฝูจากไป ถังอวิ๋นก็ลุกขึ้น “เตรียมเสด็จตำหนักกวนจวี”
ตำหนักกวนจวี
กู้ชิงเจาได้ฟังถังอวิ๋นแล้วอดประหลาดใจไม่ได้ “เฉี่ยนฝูเป็นคนของฝ่าบาทหรือ?”
นางจำได้ว่าเฉี่ยนฝูคอยรับใช้เต๋อเฟยมาตั้งแต่ครั้งอยู่ตำหนักตะวันออก
เขาไม่ปฏิเสธ “ตระกูลเผยมีอำนาจใหญ่โต แต่แรกข้าเพียงคิดให้คนคอยจับตาดู สังเกตว่าตระกูลเผยมีใจคิดเป็นอื่นหรือไม่ ใครจะคิดว่าจะได้เห็นด้านโหดเหี้ยมไร้เมตตาของเต๋อเฟยเข้าเสียก่อน แต่เจ้าไม่ต้องกังวล” ถังอวิ๋นกุมมือนาง ปลอบโยน “ข้าให้คนลอบจับตาดูจวนผิงกั๋วกงแล้ว หากมีความเคลื่อนไหวอันใด จะมารายงานทันที”