แววตาของเสิ่นเจียวไหววูบ “เพียงเพราะฝ่าบาททรงปฏิบัติต่อเจ้าแตกต่างจากผู้อื่น ก็ยืนยันได้แล้ว”
ในที่สุดก็มีคนเห็นพ้องกับคำพูดของตน ไป๋อีอีจึงยิ่งได้ใจ
นางรู้ว่าในภายหน้าเสิ่นเจียวจะได้เป็นนายหญิงในวัง ทั้งยังยินดีผูกมิตรกับนาง
ต่างฝ่ายต่างมีความคิดของตนเอง ความสัมพันธ์จึงราบรื่นเป็นอย่างยิ่ง
หลังสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋อีอีก็เอ่ยด้วยแววกังวลเล็กน้อยว่า “ยามนี้ชูเฟยขัดขวางถึงเพียงนี้ เกรงว่าคงไม่ยอมให้ข้าได้เข้าวังตามปรารถนา ถึงตอนนั้นพี่เสิ่นคงยากจะรับมือเพียงลำพัง”
เสิ่นเจียวย่อมรู้ว่านางหมายถึงสิ่งใด จึงกระซิบบอกว่า “ยามบ่ายฝ่าบาทจะเสด็จผ่านตำหนักชมจันทร์ ถึงเวลานั้นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าแล้ว”
“เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ?” ไป๋อีอีดีใจยิ่ง
“ข่าวนี้ข้าใช้เงินก้อนโตแลกมา หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าก็จนปัญญาแล้ว”
“ข้าเชื่อ ข้าเชื่อ ขอบคุณพี่เสิ่น วันหน้าเมื่อพวกเราได้เข้าวังพร้อมกัน ย่อมมีอนาคตอันรุ่งโรจน์แน่” ไป๋อีอีตื่นเต้นยินดี “ข้าขอตัวกลับก่อน วันหน้าพวกเราค่อยพบกันอีก”
เห็นได้ชัดว่านางรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัว
สาวใช้ของเสิ่นเจียวมองตามแผ่นหลังของนาง คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากัน “คุณหนูช่วยนางไปไยเจ้าคะ ดูแล้วนางก็ไม่มีสิ่งใดโดดเด่น ท่านอุตส่าห์เสียแรงสืบข่าวมาแทบแย่ กลับยกให้นางไปหมด”
“เจ้าจะไปรู้อะไร” เสิ่นเจียวยกยิ้มมุมปาก “อนาคตของนางยังอีกยาวไกลนัก”
สาวใช้ก้มหน้า ไม่กล้าเอ่ยอีก
ทว่าในใจกลับรู้สึกประหลาด นับแต่ปีฉางจื้อที่สิบเจ็ดเป็นต้นมา นายหญิงของตนก็เริ่มมองเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่ง ราวกับล่วงรู้ทุกสิ่งก่อนจะเกิดขึ้น