อาชีพหมอหลวงนี่ ช่างไม่ใช่งานที่มนุษย์ทำกันจริง ๆ ~
“แก่แล้ว แก่แล้ว ขอให้ฤดูใบไม้ผลิมาถึงเร็ววันเถิด” พอถึงเดือนสองปีหน้า เขาก็จะได้พ้นจากตำแหน่งเสียที
ภายในตำหนักกวนจวี เมื่อมีคำพูดของหลินจื๋อจ่างแล้ว ชุนจวี่กับหรานจวี่แทบจะยกเสวี่ยถวนขึ้นหิ้งบูชา
“นายหญิงดูสิ เพียงองค์ชายน้อยได้ยินเสียงร้องของเสวี่ยถวนก็หัวเราะแล้ว” ชุนจวี่ทอดถอนใจ “สมแล้วที่เป็นแมวซึ่งนายหญิงเลี้ยง องค์ชายน้อยยังสนิทกับมันด้วย”
ยามนี้กู้ชิงเจากำลังอุ้มถังเจ๋อตัวน้อย เสวี่ยถวนหมอบอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้เข้ามารบกวน เพียงนอนนิ่งเงียบ ส่งเสียงหายใจสม่ำเสมอ ชวนให้ผู้คนรู้สึกสงบใจเป็นพิเศษ
ไม่นาน ถังเจ๋อตัวน้อยก็หลับไปอย่างว่าง่ายอีกครั้ง
กู้ชิงเจาวางเขาลงในเปล เสวี่ยถวนเดินตามไปด้วย ทว่าไม่ได้เข้าไปในเปล เพียงนอนหมอบอยู่ด้านล่าง ราวกับตั้งใจเฝ้าดูแล
กู้ชิงเจายิ้มพลางย่อตัวลง ลูบหัวแมวของมัน “อีกสักครู่ให้ตานชิงเพิ่มอาหารให้เจ้า”
เสวี่ยถวนเอาหัวถูฝ่ามือนางตามแรงลูบ ราวกับกลัวว่าจะปลุกเด็กน้อยให้ตื่น จึงร้องเหมียวเบา ๆ
แมวหมาล้วนมีจิตวิญญาณ เลี้ยงดูไปนานวันเข้าย่อมเกิดความผูกพัน
นางกำชับตานชิงสองสามคำ ก่อนจะออกจากห้องรับฝั่งตะวันออกอีกครั้ง ไช่ไห่เดินสวนเข้ามา “นายหญิง มีข่าวส่งมาจากพระตำหนักรอง เจียงซื่อป่วยหนัก เกรงว่าจะมีเวลาเหลือไม่มากแล้ว...”
ตั้งแต่เข้าสู่ฤดูหนาวปีนี้ เจียงอวิ๋นก็เจ็บป่วยเรื้อรัง
พระตำหนักรองเดิมทีก็หนาวเหน็บและห่างไกล แม้พระชายาทั้งหลายประชวร ก็ยังมีหมอหลวงฝีมือดีไปถวายการรักษา แต่เจียงอวิ๋นอยู่ที่นั่นในฐานะสามัญชนผู้หนึ่ง ถูกกักบริเวณไว้ มีอาหารให้กินก็นับว่าดีแล้ว ไม่มีแม้แต่คนคอยปรนนิบัติ จะหวังให้ได้ยามารักษาได้อย่างไร
เมื่อต้องทนทุกข์จากความเจ็บป่วยอย่างหนัก นางขดตัวอยู่บนเตียงไม้ มองหิมะขาวโปรยปรายอยู่ด้านนอก
สีขาวว่างเปล่าเช่นนั้นชวนให้รู้สึกแห้งแล้งและอ้างว้าง ประหนึ่งสภาพจิตใจของนางในยามนี้