หลี่เหม่ยเหรินเม้มริมฝีปาก แม้ไม่เต็มใจนัก ทว่าก็จำต้องยอมรับว่า “เหลียงเฟยได้อำนาจ ย่อมดีกว่าฉีเสียนเฟยอยู่บ้าง”
“ก็จริง” ไทเฮาหลีพยักหน้า “แต่พออัยเจียคิดว่าสกุลฉีได้เป็นถึงเสียนเฟย ส่วนเจ้ากลับเป็นได้เพียงเหม่ยเหริน ก็อดโมโหไม่ได้”
ในสายตาคนนอก คงเห็นว่าไทเฮาอย่างนางไร้ความสามารถเสียแล้ว
มารดาแท้ ๆ กลับสู้มารดาบุญธรรมไม่ได้
“เสด็จป้าอย่ากริ้วเลยเพคะ อย่างไรเสียบัดนี้พี่หญิงลูกพี่ลูกน้องกำลังจะได้รับการแต่งตั้งย้อนหลัง สกุลหลี่ก็จะก้าวหน้าไปอีกขั้น ไม่ว่าอย่างไรก็นับเป็นเรื่องดีเพคะ”
ไทเฮาตรัสอย่างดูแคลน “มีฮองเฮาอยู่เบื้องหน้า เสียนเฟยจะนับเป็นอะไรได้ อย่างไรก็เป็นเพียงพระสนมเท่านั้น” นางครุ่นคิดแล้วก็รู้สึกเสียดาย “น่าเสียดายที่พี่หญิงลูกพี่ลูกน้องของเจ้าไม่อยู่แล้ว หาไม่แล้วจะถึงคราวพวกนางได้เฉิดฉายหรือ” นางกุมมือหลี่เหม่ยเหริน “บัดนี้ความหวังของสกุลหลี่ต้องฝากไว้กับเจ้าแล้ว...”
หลี่เหม่ยเหรินปล่อยให้นางกุมมือ พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “หวานเอ๋อร์จะไม่ทำให้เสด็จป้าผิดหวังเป็นแน่เพคะ”
ภายนอกหิมะและลมหนาวโหมกระหน่ำ ทว่าในตำหนักกวนจวี เตียงอุ่นใต้พื้นกลับร้อนระอุ เสิ่นหลินยกน้ำผึ้งอุ่น ๆ มาให้ “นายหญิงดื่มสักหน่อยเถิดเพคะ จะได้อุ่นกาย”
กู้ชิงเจาวางเตาอุ่นมือใบเล็กในมือลงบนโต๊ะเตี้ย ก่อนรับถ้วยน้ำผึ้งมาดื่มอึกใหญ่ ทันใดนั้นร่างกายก็อบอุ่นขึ้นทั่วทั้งตัว นางถอนหายใจ พ่นไอร้อนออกมา “ยามเหมันต์ลึกเช่นนี้ อากาศยิ่งหนาวขึ้นทุกที”
“นั่นสิ ได้ยินว่าความหนาวที่ขาของหวังเหม่ยเหรินกำเริบหนักขึ้นหลายวันมานี้ นางลุกจากเตียงไม่ไหวเลยเพคะ”