เมื่อถึงเทศกาลตงจื้อ สกุลเผยก็พ้นจากการกักบริเวณ
ทว่าขนาดจวนผิงกั๋วกงยังต้องวางตัวอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ตัวนางเองก็ถูกลดขั้นลงหลายระดับ สูญเสียอำนาจปกครองวังหลัง บารมีจึงถดถอยลงกว่าแต่ก่อนมาก ปกตินางวางตัวเงียบเชียบ แม้แต่อวี๋ผินกับไฉหนี่ว์ฟางที่อยู่ใต้อำนาจ ก็หมดสิ้นความโอหังไปด้วย
เมื่อไร้พันธนาการจากผินเฟย อำนาจในมือสองเฟยหนึ่งผินก็ยิ่งเพิ่มพูน
ในวังหลังมีเสียนเฟยเป็นผู้นำ ดูแลสำนักซ่างอี๋และสำนักซ่างกง เหลียงเฟยสกุลกู้ดูแลสำนักซ่างกงและสำนักซ่างสือ ส่วนผินสกุลกงดูแลสำนักซ่างฝู ทั้งสามมีนิสัยแตกต่างกัน ทว่าเมื่อมีไทเฮาสกุลหรงคอยประสานงาน ยามร่วมกันจัดการกิจการต่าง ๆ ก็ยังนับว่ากลมเกลียว
นอกจากนี้ ชายาองค์รัชทายาทสกุลหลี่ได้รับการถวายพระนามย้อนหลังเป็นฮองเฮาอย่างสมพระเกียรติ แม้จักรพรรดิจิ่งอันจะมิได้พระราชทานบรรดาศักดิ์แก่สกุลหลี่อีก แต่ภายใต้การสนับสนุนของไทเฮาสกุลหรง ท่านรองสกุลหลี่ก็ได้เข้ารับราชการในหกกรม ส่วนหลี่เหม่ยเหรินก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเจี๋ยอวี่ สกุลหลี่รู้จักพอเมื่อได้ประโยชน์แล้ว ต่อให้ไทเฮาหลีไม่พอพระทัยเพียงใด ก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนลงท้องไป
วังหลังในรัชสมัยจักรพรรดิจิ่งอันปรากฏภาพสงบกลมเกลียวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
……
เมื่อฤดูหนาวผ่านพ้น ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน พฤกษาแตกใบ นกขับขาน ดอกไม้ผลิบานสะพรั่ง ผ่านสามฤดูกาลที่ดอกไม้โรยราและผลิบาน เวลาก็ล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วถึง 3 ปี