“หม่อมฉันทั้งสองมิกล้าเพคะ” ทั้งสองยอบกายลง
“กุ้ยเฟยคิดเห็นเช่นไร?” ถังอวิ๋นถาม ซึ่งย่อมหมายถึงกู้ชิงเจา
“เมื่อครู่หมอหลวงเจียงก็กล่าวแล้วว่า แม้ครรภ์ของเจิ้งเจี๋ยอวี่จะมั่นคงดี แต่เพราะเป็นครรภ์แรก ภายในจึงพร่องอยู่บ้าง ยิ่งไม่ควรให้ได้รับความกระทบกระเทือน ในเมื่อสืบทราบแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุ ก็ไม่จำเป็นต้องเอิกเกริกให้ผู้คนวุ่นวาย จนฝ่ายในไม่สงบ...”
“ฝ่าบาท” ไฉเหรินไป๋ไม่ยินยอมให้เรื่องนี้ถูกปัดผ่านไปเช่นนั้น “หม่อมฉันมีเรื่องจะกราบทูลเพคะ”
“บังอาจ!” ถังอวิ๋นตำหนิเสียงเย็น “กุ้ยเฟยกำลังพูด เจ้าแทรกขึ้นมาทำไม”
ไฉเหรินไป๋ไม่ยอมรับความผิด นางย่อตัวคุกเข่าลง “ฝ่าบาทโปรดอภัย หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญจะกราบทูลจริง ๆ เป็นเรื่องเกี่ยวกับการแท้งของเจิ้งเจี๋ยอวี่เพคะ”
ถังอวิ๋นกลับคร้านจะฟัง “ถอยออกไป”
ฉีกุ้ยเฟยรีบยอบกาย “ฝ่าบาท เรื่องนี้มีพิรุธ ฝ่าบาทจะทรงฟังคำของไฉเหรินไป๋ก่อนก็ไม่สายเพคะ”
ฉีเมี้ยวมีฐานะเป็นถึงกุ้ยเฟย ย่อมแตกต่างจากผู้อื่น ถังอวิ๋นจึงไม่ทำให้นางเสียหน้า เพียงเห็นว่าดึกดื่นน้ำค้างแรง เกรงจะกระทบสุขภาพ จึงหันไปเอ่ยกับกู้ชิงเจาเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ กลับตำหนักไปก่อนเถิด”
ใครจะรู้ว่าไฉเหรินไป๋กลับเป็นคนแรกที่คัดค้าน “ฝ่าบาท เรื่องที่หม่อมฉันจะกราบทูลก็เกี่ยวข้องกับกู้กุ้ยเฟยเช่นกัน ขอเชิญกู้กุ้ยเฟยอย่าเพิ่งเสด็จกลับเพคะ”
คำพูดนี้ทำให้ไป๋ผินเดือดดาลจนแทบลุกเป็นไฟ “ฝ่าบาทกับกุ้ยเฟยทั้งสองตำหนักประทับอยู่ที่นี่ ไฉเหรินอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไร? ดูท่าหลายวันที่ผ่านมาไฉเหรินไป๋ยังเรียนรู้กฎระเบียบไม่พอ หลังเรื่องนี้จบลง สมควรกลับไปตำหนักฉู่ซิ่ว เรียนมารยาทอีกสักปีครึ่งปีแล้วค่อยกลับมาเป็นพระสนมของฝ่าบาท”