ฟางฉีไม่เป็นไร ทว่าเหลี่ยวอี้กลับไม่คาดคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ครั้นถูกเรียกมาอยู่ต่อหน้าฝ่าบาทและเหล่าสนม นางก็ยังมึนงงอยู่
นางเพิ่งยอบกายคำนับถวายความเคารพ ก็ได้ยินฉีกุ้ยเฟยเอ่ยถามขึ้นจากเบื้องบน
“ฟางฉี เหลี่ยวอี้ เท่าที่ข้ารู้มา กุ้ยเฟยกับเจิ้งเจี๋ยอวี่ไม่เคยไปมาหาสู่กัน ทว่าสาวใช้ตำหนักเสียนฟางกลับเห็นกับตาว่าพวกเจ้าสองคนเคยพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว มีเรื่องเช่นนี้หรือไม่?”
เหลี่ยวอี้พลันใจหายลนลาน มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ที่ใด
เสิ่นผินกับไฉเหรินไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นความตื่นตระหนกของนางเข้า ก็อดยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยไม่ได้
ฟางฉียังคงสงบนิ่ง นางประสานมือค้อมกายกราบทูล “ทูลกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง บ่าวเคยพูดคุยกับเหลี่ยวอี้จริง ทว่าเป็นเพราะเจิ้งเจี๋ยอวี่ตั้งครรภ์เป็นครรภ์แรก คนในตำหนักชิงหยางต่างไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการดูแลสตรีมีครรภ์ เหลี่ยวอี้เกรงว่าจะปรนนิบัติเจิ้งเจี๋ยอวี่ได้ไม่ดี อีกทั้งทราบว่าเจ้านายของบ่าวตั้งครรภ์เป็นครรภ์ที่สองแล้ว จึงคิดว่าคนของตำหนักกวนจวีมีประสบการณ์ดูแลเจ้านายที่ตั้งครรภ์มากกว่า เลยมาถามบ่าวเพคะ”
เหลี่ยวอี้รีบกล่าวเสริม ใจจึงค่อยคลายลงบ้าง “เป็นเช่นนั้นเพคะ บ่าวไปหาฟางฉี ก็เพราะเรื่องนี้จริง ๆ”
ฉีกุ้ยเฟยคลางแคลงใจ “ตามที่เจ้าว่า ต่อให้ต้องการถามคนของตำหนักกวนจวี ก็ควรไปถามแดงชาดม่วง หรือตานชิงกับหงเชาที่คอยปรนนิบัติกุ้ยเฟยอย่างใกล้ชิด เหตุใดจึงถอยไปเลือกฟางฉีที่อยู่ข้างนอก?”
เหลี่ยวอี้เป็นสาวใช้ที่จวนเจิ้งอบรมมา ครั้นตื่นตระหนกไปชั่วขณะ สติสัมปชัญญะก็ค่อย ๆ กลับคืน จึงสงบลงได้มาก “ทูลกุ้ยเฟย วันนั้นเจ้านายของบ่าวจู่ ๆ ก็รู้สึกไม่สบายพระโอษฐ์ บ่าวเห็นแล้วร้อนใจ ประจวบกับฟางฉีเดินผ่านมา จึงเอ่ยถามไปตามปากเพคะ ดังที่เหนียงเหนียงทรงคาด ฟางฉีก็ตอบบ่าวเช่นนี้ในวันนั้น ต่อมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงส่งคนมามอบผ้าแพร บ่าวจึงถามแม่นางตานชิงอย่างละเอียดอีกครั้ง เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ หากเหนียงเหนียงประสงค์จะตรวจสอบก็ย่อมตรวจสอบได้เพคะ”