ราตรีโรยตัวลง ตำหนักชมจันทร์คลาคล่ำไปด้วยผู้คน
เสียงกลองและพิณบรรเลงประสานกัน บทเพลงและระบำเริ่มขึ้น เหล่าผู้คนชนจอกสนทนากันไปมา บรรยากาศเปี่ยมด้วยความสงบสุข
นางกำนัลในอาภรณ์สีดอกมะลิล้วนเดินขวักไขว่ไปมาท่ามกลางฝูงชน แต่ละคนประคองถาดไม้ยาวเท่าช่วงไหล่ บนถาดมีทั้งจอกสุรา ผลไม้สด และขนมของว่าง ล้วนเป็นอาหารเลิศรส ประณีตชวนลิ้มลอง
นางกำนัลที่อยู่หัวแถวประคองน้ำหวานมาถวายบนโต๊ะของเหล่าพระสนม มือขาวผ่องคู่หนึ่งยื่นมารับไป
“ยามค่ำอากาศเริ่มเย็นแล้ว เจ้านายดื่มของร้อนสักหน่อย จะได้อบอุ่นร่างกาย”
กู้ชิงเจารับจอกมาจากมือแดงชาดม่วง “เจ๋อร์กลับมาหรือยัง?”
“ตานชิงกับไช่จิ้วไปรับจากตำหนักฉืออันตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ยามนี้กำลังเล่นอยู่ในตำหนักข้างกับองค์ชายหลายพระองค์ มีพวกเขาคอยดูแล เจ้านายวางใจเถิด”
กู้ชิงเจาพยักหน้า จิบเครื่องดื่มไปคำหนึ่ง หางตาเหลือบเห็นเหล่าพระญาติผลัดกันชนจอก จึงอดทอดถอนใจมิได้ “งานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ในวังปีนี้จัดได้อย่างสมบูรณ์พร้อมเป็นพิเศษ”
แม้แต่ถังอวิ๋นบนที่ประทับสูงก็อาศัยจังหวะครึกครื้นดื่มสุราเพิ่มหลายจอก ทั้งยังสนทนากับเหล่าขุนนางถึงเรื่องความสุขและไร้ทุกข์ บรรยากาศจึงกลมเกลียวอย่างยิ่ง
เสิ่นหลินยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ภัยพิบัติในแต่ละพื้นที่ของต้ายงคลี่คลายลงในที่สุด งานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ในวังปีนี้ย่อมต้องเฉลิมฉลองกันให้เต็มที่”
กู้ชิงเจายิ้มโดยมิได้กล่าวสิ่งใด เพียงจิบน้ำหวานอย่างสงบ
แดงชาดม่วงรินเครื่องดื่มให้นางต่อไป หงเชาสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของคนในที่นั่งเหล่าพระสนม จึงกระซิบรายงาน “เจ้านาย เจิ้งเจี๋ยอวี่ดูท่าทางไม่สบายเพคะ”