“ข่าวลือใช่ว่าจะไร้มูลเสียทีเดียว” แดงชาดม่วงฟังแล้วก็พอคาดเดาได้อยู่บ้าง “หากเรื่องที่ถูกปกปิดไว้เป็นฝีมือผิงกั๋วกงเล่า?”
เช่นนี้ ต่อให้ฮูหยินเผยกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในเรือนชั้นใน ก็ยากจะสืบสาวได้
“นี่เป็นเพียงข้อสันนิษฐาน หากอยากรู้ความเป็นมาในปีนั้น เกรงว่าจะยาก” เสิ่นหลินกล่าว
กู้ชิงเจาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามนางว่า “หลิ่วซื่อ มารดาผู้ให้กำเนิดผินเฟย เป็นคนที่ใดหรือ? ในบ้านมีคนอยู่เท่าไร?”
เสิ่นหลินใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ได้ยินเพียงว่าหลิ่วซื่อน่าจะเป็นคนที่ผิงกั๋วกงพบระหว่างยกทัพไปรบชายแดนในอดีต ครั้นกลับเมืองหลวงก็พานางกลับมารับเป็นอนุ ส่วนคนในครอบครัวนั้น ไม่เคยได้ยินมาก่อน” กล่าวจบ นางก็เสริมอีกประโยค “แต่ชายแดนเกิดศึกสงครามบ่อยครั้ง สตรีที่ใช้ชีวิตอยู่แถบชายแดน เกรงว่าคงสูญเสียญาติพี่น้องไปหมดแล้ว”
กู้ชิงเจาครุ่นคิดอย่างครุ่นใจ
เสิ่นหลินกล่าวว่า “แต่ในเมื่อน้องหญิงรองเอ่ยถึงเรื่องนี้ บางทีคนผู้นั้นอาจมีความเกี่ยวข้องกับผินเฟยจริง สืบดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย บางทีญาติฝ่ายมารดาของผินเฟยอาจเดินทางจากชายแดนมายังเมืองหลวงแล้วก็ได้?”
กู้ชิงเจาพยักหน้า พลางคิดจะให้บิดาของตนช่วยสืบดู
บังเอิญไช่จิ้วเข้ามารายงานเรื่องพอดี เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวว่า “เมื่อพูดถึงชายแดน บ่าวได้ยินมาว่าพวกเป่ยอี๋เริ่มเคลื่อนไหวอีกแล้ว”
หงเชาได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว “พวกเป่ยอี๋น่าชิงชังที่สุด เมื่อสามปีก่อนเพิ่งขับไล่พวกมันไป บัดนี้ผ่านไปนานเท่าไรกันเชียว กลับมารุกรานอีกแล้ว”
ต้ายงสงบสุขมาสามปี ไม่มีผู้ใดปรารถนาให้เกิดศึกสงครามขึ้นอีก