นางรู้ว่าคนในเมืองหลวงมักประจบผู้สูงศักดิ์และเหยียบย่ำผู้ต่ำต้อย แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเห็นแก่ตัวถึงเพียงนี้
เสิ่นฉยงจ้าวอาจถูกอู๋จิ่นเอ๋อร์หลอกลวงก็จริง ทว่าความเย่อหยิ่งที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกกลับเผยออกมาอย่างชัดเจนภายในถ้อยคำไม่กี่ประโยค
ไม่มีใครเรียกร้องให้ผู้ถูกวาจาทำร้ายต้องให้อภัยผู้ก่อเหตุ
เสิ่นฉยงจ้าวย่อมบังคับให้จี้ซื่อจิ่นให้อภัยสิ่งที่นางทำไม่ได้ จึงได้แต่กลับบ้านไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก แล้วบอกเล่าเรื่องที่ก่อไว้ในวันนี้แก่ผู้อาวุโสในครอบครัว เพื่อให้คนในบ้านได้เตรียมตัวรับมือ
เมื่อละครฉากหนึ่งจบลง ทั้งสี่ก็ขึ้นไปยังห้องรับรองชั้นสองเพื่อสังสรรค์กัน
“คนพวกนั้นชอบรังแกผู้อ่อนแอและหวาดกลัวผู้แข็งแกร่งเป็นนิสัย พี่ซื่อจิ่นไม่ต้องใส่ใจหรอก เรื่องนี้พี่ชายจะจัดการเอง พวกเรากินข้าวกันเถิด” กู้ชิงอิ่งปลอบนางพลางยิ้ม “ช่วงนี้หอสุราริมแม่น้ำชวี๋มีวิธีกินแบบใหม่ เรียกว่า ‘หม้อไฟหยวนยาง’ ดัดแปลงและคิดค้นต่อยอดจากหม้อต้มซุปแบบเดิม พอดีพวกเราแต่ละคนชอบรสเผ็ดกับรสอ่อน ๆ ต่างกัน จึงสะดวกยิ่งนัก”
น้องสามีเอาใจใส่ถึงเพียงนี้ จี้ซื่อจิ่นจึงเผลอละความขมขื่นในใจไปชั่วขณะ แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “อวี๋โจวชื้นแฉะกว่าทางเหนือ จึงนิยมกินอาหารรสเผ็ด”
“แต่ทางเหนือก็มีคนที่ชอบรสนี้มาตั้งแต่เกิดเหมือนกัน” กู้ชิงอิ่งยิ้มตาหยี “ข้ากับพี่หญิงชอบกินเผ็ดมาตั้งแต่เด็ก ส่วนพี่ชายกินเผ็ดไม่เก่ง ทุกครั้งที่บ้านกินหม้อต้มซุป เขามักถูกเผ็ดจนหน้าแดงไปหมด เดิมทีคิดว่าพี่ชายไปอวี๋โจวสักเที่ยว รสนิยมคงเปลี่ยนไปบ้าง ใครจะรู้ว่าเห็นพริกแล้วก็ยังกลัวเหมือนเดิม”
จี้ซื่อจิ่นได้ยินดังนั้นก็หันไปมองกู้ชิงหลี่อย่างประหลาดใจ “ท่าน...กินเผ็ดได้มิใช่หรือ?”