หลังจากกู้ชิงหลี่แต่งงานแล้ว เรื่องมงคลสมรสของกู้ชิงอิ่งกับหวังโย่วก็ถูกกำหนดขึ้นตามลำดับ
เพราะนางได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นท่านหญิง งานพิธีสมรสจึงมิได้มีเพียงตระกูลกู้จัดการเอง กระทรวงพิธีการยังต้องส่งคนมาช่วยด้วย
กำหนดวันแต่งงานไว้ช่วงปลายปี เนื่องจากต้องเตรียมงานมงคล กู้ชิงอิ่งจึงไม่มีเวลาไปสำนักศึกษาแห่งฉางซิงอีก
เมื่อเหล่าฮูหยินในเมืองหลวงทราบว่านางยังมิได้ออกจากเมืองหลวง บัตรเชิญจากพวกนางก็หลั่งไหลมาราวหิมะโปรย
ช่วงแรกนางยังไปร่วมงานอยู่หลายครั้ง ภายหลังกลับรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างแท้จริง กระทั่งเห็นว่าวันที่สามเดือนห้ามีถึงสี่ห้าจวนส่งเทียบเชิญมาในวันเดียวกัน นางจึงตัดสินใจไม่ไปที่ใดทั้งสิ้น แล้วหันหน้าเข้าวัง
กู้ชิงเจาเห็นท่าทางเช่นนี้ของนางแล้วรู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก “ชิงอิ่งของพวกเราก็มีเวลาที่หวาดหวั่นต่อเรื่องยากเช่นนี้ด้วยหรือ?”
“ข้าเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าฮูหยินทั้งหลายในเมืองหลวงช่างเจรจาเก่งถึงเพียงนี้” นางกล่าวด้วยสีหน้าท้อแท้
นางสามารถดำรงตำแหน่งอาจารย์ที่สำนักศึกษาแห่งฉางซิงได้ ฝีปากย่อมไม่เป็นที่กังขา
ทว่าวันเหล่านี้เมื่อไปร่วมงานเลี้ยง ฮูหยินเจ้าภาพกับเหล่าฮูหยินคนอื่น ๆ ต่างชวนคุยไม่รู้จบ
ยิ่งทุกคนล้วนมีเจตนาดีและมีน้ำใจ นางจึงจำต้องตอบรับด้วยมารยาทและรอยยิ้ม
ต่อให้นางพูดคุยกับผู้อื่นเก่งเพียงใด ก็ยังต้านทานความกระตือรือร้นที่โถมเข้ามาจากทั่วสารทิศไม่ไหว
กู้ชิงเจาครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ยามข้าทำพิธีครบสิบห้าปี ตระกูลเรายังมีงานสังคมไม่มากนัก หลังพิธีไม่นานข้าก็เข้าจวนอ๋อง เรื่องรับรองแขกเหล่านั้นจึงไม่จำเป็นต้องให้ข้าจัดการ”