กู้ชิงหลี่ยิ้มพลางปักปิ่นลงบนมวยผมของนาง “เมื่อครู่ให้บ่าวไปซื้อมา”
“เหตุใดจู่ ๆ ถึงซื้อปิ่นให้ข้าเล่า?” นางถามพลางยิ้ม
“เจ้าเหลียวมองมันตั้งสองหน”
เมื่อเป็นของที่ชอบ ย่อมต้องซื้อให้อยู่แล้ว
นางกำลังยิ้มอยู่ เขาก็จับมือนางมากุมไว้แน่น
นางฉงนใจ จึงหันไปมองเขา
กู้ชิงหลี่ยกมุมปาก “ประกาศให้ชัดเจน”
จี้ซื่อจิ่นอดหัวเราะไม่ได้
นางยังไม่ทันรู้สึกเปรี้ยวใจ เขากลับไม่พอใจที่ผู้อื่นวิพากษ์วิจารณ์เรื่องการแต่งงานเสียแล้ว
แต่เช่นนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องวุ่นวายมากมาย
มื้อเที่ยงเป็นไปตามแผน พวกเขาไปกินอาหารที่หอสุราริมแม่น้ำชวี๋
นับว่าบังเอิญยิ่งนัก เพิ่งเข้าไปก็พบศัตรูเก่าในที่แคบอีกครั้ง ได้พบอู๋จิ่นเอ๋อร์
เพียงแต่คราวนี้จางไคไม่ได้อยู่ข้างกายนาง คนที่รายล้อมอู๋จิ่นเอ๋อร์คือเหล่าคุณหนูวัยแรกรุ่นสามสี่คนซึ่งแต่งกายหรูหรา
เมื่ออู๋จิ่นเอ๋อร์เห็นพวกเขา ก็คิดจะหลบหน้า ทว่าสหายหญิงข้างกายกลับออกหน้าแทนนางอย่างเต็มที่
“จิ่นเอ๋อร์ เจ้ามีใจให้ท่านโอรสองค์ใหญ่สกุลกู้อยู่แต่เดิม อีกฝ่ายก็ยังมิได้เข้าพิธีแต่งงาน เจ้าเองก็ไม่ได้ทำสิ่งใดผิด” นางกล่าวพลางเหลือบมองจี้ซื่อจิ่นอย่างมีนัย “ยังไม่ทันได้เข้าประตูเรือนก็หึงหวงเสียแล้ว ที่ไหนมีเช่นนี้กัน”
อู๋จิ่นเอ๋อร์กระตุกแขนเสื้อสหาย “ฉยงจ้าว อย่าพูดเลย” แววตานางหม่นหมอง “ข้าสู้ความผูกพันหลายปีระหว่างคุณหนูจี้กับพี่ชิงหลี่ไม่ได้ เมื่อคลาดกันไปแล้ว ก็โทษผู้อื่นไม่ได้”
ถ้อยคำนี้คลุมเครือยิ่ง ฟังราวกับนางกับกู้ชิงหลี่มีความสัมพันธ์อันใดต่อกันจริง ๆ
เสิ่นฉยงจ้าวพลันสงสารนางขึ้นมา จึงกล่าวอย่างองอาจผดุงความยุติธรรมตามที่ตนคิด “หึ อวี๋โจวอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง ใครจะรู้ว่าสตรีบางคนทำเรื่องอันใดไว้บ้าง” นางขึ้นเสียง ก่อนเอ่ยดูแคลน “คนไร้บิดามารดาอบรมสั่งสอน ย่อมมีเล่ห์เหลี่ยมเหนือกว่าผู้อื่น”