ยามบ่ายเป็นช่วงที่แดดแผดเผาที่สุด ไอร้อนยังอบอวลอยู่ทุกซอกมุมทั้งในและนอกวัง ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ภายในตำหนักกวนจวีวางน้ำแข็งไว้ไม่น้อยเพื่อคลายร้อน จึงเย็นสบายอยู่บ้าง
กู้ชิงเจาเพิ่งตื่นจากงีบกลางวัน ก็ได้ยินหงเชาก้าวเข้ามารายงานว่า “นายหญิง ฮูหยินเผยออกจากวังไปแล้วเพคะ”
“เร็วเพียงนี้หรือ?” นางกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกเงาทองแดง พอได้ยินดังนั้นก็อดประหลาดใจไม่ได้ ยามภรรยากู้เข้าวัง พวกนางมักพูดคุยกันตลอดทั้งบ่าย กฎวังระบุไว้ว่าคนนอกต้องออกจากวังก่อนตะวันตกดิน หากออกจากวังยามใกล้พลบค่ำก็ยังทันอยู่
“บางทีคงพูดคุยกันเสร็จแล้วกระมัง ฮูหยินเผยกับเผยกุ้ยเฟยก็มิใช่มารดาบุตรแท้ ๆ อาจมีความสัมพันธ์ไม่ดีต่อกันก็เป็นได้” ตานชิงคาดเดา
“คงไม่กระมัง บ่าวได้ยินมาว่าฮูหยินเผยปฏิบัติต่อเผยกุ้ยเฟยประหนึ่งบุตรแท้ ๆ” หงเชาถืออาภรณ์ชุดใหม่ที่นายหญิงกำลังจะเปลี่ยนเข้ามา พลางเอ่ยเสียงเบา
“ความสัมพันธ์ภายในเป็นเช่นไรไม่สำคัญ อย่างไรก็เป็นคนตระกูลเผย ต่อให้เห็นแก่ชื่อเสียง ภาพที่แสดงให้คนนอกเห็นย่อมเป็นภาพครอบครัวรักใคร่กลมเกลียวอบอุ่น” กู้ชิงเจามองทะลุปรุโปร่ง
“ก็จริงเพคะ” หงเชาพยักหน้า ก่อนยื่นอาภรณ์สีขาวนวลในมือให้นางดู “ชุดนี้เป็นอย่างไรบ้างเพคะ?”
“สายตาเจ้าดี ชุดที่เลือกย่อมไม่ผิดพลาด เอาชุดนี้เถิด” ช่วงนี้นางยุ่งอยู่กับการคัดเลือกสตรีและเรื่องสำนักซ่างสือ อาภรณ์ทุกชุดที่ต้องสวมใส่ล้วนเป็นหงเชากับตานชิงเลือกให้ ทั้งงดงามเหมาะสมและไม่ผิดกาลเทศะ ถูกใจนางยิ่งนัก
หลังเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จ นางก็ไปอุ้มถังเจ๋อน้อยที่ห้องด้านข้างอยู่ครู่หนึ่ง ยังอุ้มไม่ทันชื่นใจ ก็ได้ยินคนด้านนอกเข้ามารายงานว่าฝ่าบาทเสด็จมา