คนที่ตามล่าสังหารกู้ชิงอิ่ง แม้จะมีฝีมืออยู่บ้าง ท้ายที่สุดก็ไม่ใช่ทหารส่วนตัว ดูคล้ายชาวยุทธภพที่รับเงินทำงานเสียมากกว่า ย่อมไม่ถึงกับภักดีต่อผู้บงการเบื้องหลังอย่างถวายชีวิต
อู่อิงลงมือด้วยตนเอง เพียงลงโทษทรมานได้ไม่ถึงสองชั่วยาม คนผู้นั้นก็สารภาพทุกอย่าง
เขาบอกว่าได้รับเงินก้อนโตจากชายผู้หนึ่งให้มาจัดการ แม้ไม่อาจเอาชีวิตกู้ชิงอิ่งได้ ก็ต้องทำให้นางพิการ หรือไม่ก็...ทำลายพรหมจรรย์ของนาง
“หากซื่อจื่อแห่งกั๋วกงสุยไม่ปรากฏตัวขึ้น ทำให้แผนการของพวกเขาปั่นป่วน ผลที่ตามมาคงยากจะคาดคิดพ่ะย่ะค่ะ” ยามอู่อิงมารายงาน ณ พระตำหนักจื่อเฉิน เขายังรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกจากกายถังอวิ๋น ชวนให้หวาดหวั่น
อู่อิงฝืนแรงกดดันแล้วกล่าวต่อ “บ่าวปล่อยข่าวออกไปอย่างลับ ๆ ให้คนเบื้องหลังเข้าใจว่าคุณหนูรองกู้คงเคราะห์ร้ายมากกว่าดี ส่วนอู๋เฉิงก็ทำตามคำของคนผู้นั้น ออกไปจับตัวคนที่นัดพบกับเขา อีกไม่เกินครึ่งวัน ย่อมจับคนผู้นี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“จับตาดูไว้ให้ดี ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร จงพาตัวมาหาเรา!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ยามพลบค่ำ แสงอาทิตย์อัสดงดุจทองหลอมละลาย
ขบวนเสด็จมาถึงตำหนักกวนจวี
“เจาเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังและชี้นำคนกลุ่มนั้น” ถังอวิ๋นก้าวยาว ๆ เข้ามาในตำหนัก
กู้ชิงเจาเงยหน้าจากหนังสือทันควัน ลุกขึ้นยืน “อู่อิงจับตัวคนได้แล้วหรือเพคะ”
ถังอวิ๋นก้าวสามขุมมาถึงตัวนาง ประคองไว้ “ใช่ เจ้านั่งก่อน เราจะเล่าให้ฟังโดยละเอียด”
กู้ชิงเจานั่งลงตามคำ ทว่าสายตายังคงจับจ้องเขาไม่วาง
ถังอวิ๋นไม่อยากให้นางคาใจ จึงกล่าวสั้น ๆ ว่า “เป็นท่านน้าของสกุลเผย”
“ท่านน้าของเต๋อเฟยหรือเพคะ” กู้ชิงเจากำลังฉงน พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ “ฝ่าบาทหมายความว่า เต๋อเฟยมีท่านน้าสายเลือดแท้จริงหรือเพคะ”